Neden kendimden çok büyük bir adama aşık oldum?

Lisenin ilk veya ikinci yıllarında benden 30 yaş büyük bir adama aşık olmuştum. Öyle böyle değildi. Teneffüslerde hep akşamın olmasını, evdeyken ise hep sabahın olmasını beklerdim ki o güzel adamı görebileyim. Adamla her karşılaştığım anda içim titrer, dizlerimin bağı çözülür, ellerim soğukça terler, yüzüm kızarırdı. Adamın yüzüne bakamazdım bile. Hatta benimle konuşmasını beklerdim de hiç konuşmazdı insafsız moruk. Diğer kızlarla konuşur, şakalaşır, sohbetler ederdi. Çok kıskanırdım onu, ve neden bana hiç yüz vermezdi diye düşünürdüm fakat adama da hak vermeliyim, çok soğuktum, yüzüm hep bir karıştı -çünkü utangaç bir çocuktum, yargılamayın hemen-.

Hem ne konuşabilirdim ki o güzel adamla? Yüzüne bakmaya bile utanırdım. Ama o kızlar hep yanındaki koltuğa oturur yol boyu onunla sohbet eder, şakalaşırlardı. Her neyse aradan yıllar geçti ve o adamı hala çok sevdiğimi, hiç unutamadığımı anladım. Çünkü çok babacan bir adamdı, sesi, görüntüsü, tatlı sert hali... tam da olgun ve anlayışlı bir insandı benim için. Bu arada adam evliydi. Ama olsun, evli olmasından bana ne ki. Sonuçta birinin yuvasını yıkmadım, birinin (karısının) ağlamasına neden olmadım. Öyleyse bu bir suç değil, zira gönlüme nasıl söz geçirebilirdim ki o yaşta, yeterince olgun bile değildim.

Evet, ergenken evli bir adamı sevdim şu an yetişkinim ve onu hala çok seviyorum. Bunda utanılacak bir şey yok. Çünkü yukarıda da bahsettiğim gibi evli bir adamla yanlış bir şey yapmadım. -Ama bazen onunla ufak bir şey yapsa mıydım diye düşünüyor ve kendi kendime hayıflanıyorum. En azından ilk kez aşık olduğum adamla güzel bir anım olurdu-. Sadece onu habersiz bir şekilde sevdim. Çok bir şey değil ya, bir kez sımsıkı sarılsam bile dünyanın en mutlu insanı olabilirim belki. Ama hiçbir ortak yönümüz yok bu adamla, nasıl karşılaşıp da ne bahane bulup da ona sıkıca sarılayım ki? Ama doğruyu söylemek gerekirse ara sıra rast geliyordum bu muhteşem adama fakat bahsettiğim gibi öyle herkesin ortasında nasıl sarılayım adama? 😏