Sevgilimle fazla dışarı çıkmak istemiyorum, utanıyorum. Bu durumu nasıl aşarım?

Bu bende de var ama tam olarak utangaçlık diyemem. Sanki bir tehdit varmış gibi hissederim bazen ya da sadece güldüğümde bundan rahatsız olucaklarmış gibi beni sinir eden bir topluluk var kafamın içinde. İnsanlar bana çok dengesiz geldiği için yaptıkları şeyleri bile üstlenmiceklermiş gibi ve sanki bu onlar için çok normalmiş gibi ve bu beni sinir ediyor onlardan nefret ettiğim için bazen böyle hissediyorum en iyisi çıkmayayım gibi ama hiçbir zaman eğer bir yere gitmem gerekiyorsa böyle düşünmeden kimseyi umursamadan çopu zaman böyle düşündüğümü unutarak çıkıyorum. Ama benim bu hissettiklerim tamamen var olduğum yerle alakalı bazı yerlerde tek olmama rağmen çok rahat hissederim bazı yerlerde kasılırım. Ama yinede kontrol altına almaya çalışırım bu düşünceleri. Kimsenin bana zarar veremiceğini bunu yapamicaklarını söylerim hep kendime. Ve daha çok söylediğim şey sakin ol. Korkuyorum bazen insanlardan. Bunun üstesinden gelmeye çalışıyorum. Beceriyorumda 💁🏻‍♀️🙋🏻‍♀️💆🏻‍♀️

Ne güzel edep çok güzel bisey vala bence bu utanma guzell Bi duygu. Sahsen ben evladımı parka götürmek istemiyorum. Mersin de çünkü orada resmen birbirlerini yiyorlar. Coxugun ahlaki bozuluyor. El elle diz dize oturanlar da var ama ben erken yaşta çocuğum sevgili edilsin istemem. Hwrkes evinde yesin birbirini dışarıda gezmeyin bu hallerde

Seni en çok kim görse utanırdın? Niye ondan utanırdın? Seni sevgilinle görse nolurdu mesela? Endişelerinin sebebini bulmadan onlardan kurtulamazsın.

Neden utanıyorsun bunda utanılacak bir şey yokki ilk sevgilinmi

Sosyal fobi olabilir mi? Ben bunu üstüne giderek yenmiştim.

O zaman sevgılı falan edinme sen degistiemezsin huy degısmez boyle bi insansan sevgılı yapmıcaksın bak dısardaki ne ayıp nasıl rahatlar