Hoşlandığım çocuk yüzünden rezil oldum, hakkımda ne düşünüyordur?

Bende üniversite 2. siniftayken senin gibiydim. Etrafimdaki insanlarin ne soyledigine kafaya takiyordum. Benzer sekilde aşık olduğum insan vardı. Uzun zaman konustuk açildigimda ise reddetmisti bunu anlayabilirim ama ayni zamanda arkamdan bolca atip tutmustu bunu biliyordum ve cevremdeki insanlarin kafalarindaki o acimasiz yanlariyla karsilastim. Herseyi biliyordum ama sustum cunku cevredeki insanlar icin bu hayati yasamadigimi farkettim. Acildigim kiza ise halen asiktim onu hakli goruyordum belki disardaki sapiklardan oldugumu dusundu vede onlem olarak cevresine anlatmistir dedim. Sessizce oturdum faydam dokuncagi zaman yardim ettim bana karsi tutumu zamanla yumusadi tekrar konusmaya basladik. Guzel bir muhabbetin oldugunu dusunurken bir gun yakin bir arkadasimdan telefon geldi. Telefonda bana kendi hakkinda arkamdan konusup konusmadigini sordu. Megerse benim deger verdigim insan baristigimizda bile arkamdan atip tutmus kardes bildigim insani rahatsiz etmis. Öğrendigimde agzima gelen her hakareti soyledim kiza sonrada engeli bastim sinifta suratina bakmadim. Bu yasantidan cikardigim ders ise ederinden fazla degerin soytariyi kral ettigini gülen yüzlere hemen inanmamak gerektigi, cevren icin degil kendi hayatin icin yasadigini, sevginin sonsuz olmadigini guzel yasanmasi gerektigini yoksa ofkeye donusebilecek gucu oldugunu ve herseyden once en cok kendimizin biricik oldugunu ogrendim. Sagligimizin yasamin degerinin onemli oldugunuda ogrendim. Son olarak bu sevgi denen sey birazda hormanel bir durum bunun bilincinde olmak gerek bunlari farkettim

Sen yine iyisin. Benim hoslangimi öğrenmişti kızın biri siniftaydi arkadaşı geldi x seni çağırıyor dedi gittim sınıfın ortasında sen kimsin beni seviyorsun falan diye ağlayarak bağırdı