Aşık olmak, sevgili olmak ve yuva kurmak?

şimdiye kadar hiç sevgilim olmadı. çok kişiden hoşlandım. işte sürekli o kişiyi görmek istedim. yanında heyecanlandım. belki 1 kez bile karşılıklı sohbet etmedim. orta okulda ergenliğin getirdiği o değişik duygularla çoğu kişi kızlara veya erkeklere daha çok ilgi duymaya başladı ve birlikte ''çıkmaya'' başladılar.

ben de birinden hoşlanıyordum. seçmeli derste ilgimi çeken gözlüklü bir çocuk vardı. yakın arkadaşlarıma ondan bahsettim ve bana açılmamı önerdiler. kendim karşısına çıkıp hislerimden bahsedemedim ama arkadaşlarım ona okul çıkışı benden bahsetmişler. çocuk beni reddetmiş. birinden hoşlanmak güzel bir duyguydu. ilk defa o zaman aşk acısı çektiğimi düşündüm. daha sonra buna benzer birkaç olay daha yaşadım. onlar da beni reddetti.

şimdi büyüdüm ve düşününce... neden hoşlandığım kişilerin beni beğenmediğini anlıyorum. insanların fiziksel özelliklerine daha çok ilgi duyuyordum. dediğim gibi, onlarla belki 1 kez bile sohbet etmemiştim. bir ünlüyü sevmek gibi. ya da birini hedeflemek gibi. dış görünüşü hoşunuza gidiyor, ona sürekli bakmak istiyorsunuz ve bu zamanla sizde değişik duygular uyandırıyor. takıntı gibi...

birine aşık olmak nasıl bir duygu bilmiyorum. en yakın arkadaş gibi mi? sadece en yakın arkadaşlarıma gerçek duygularımdan ve düşüncelerimden bahsedebiliyorum. çünkü onlar da benimle benzer duyguları paylaşıyor. aslında birden fazla yakın arkadaşı olan biri değilim. birine bağlanıyorum ve sonra araya mesafe girince, yalnız kalınca onu unutup kendime yeni birini bulmaya çalışıyorum. onlara cinsel şeyler hissetmiyorum. hatta derin bir duygusal bağ da hissetmiyorum. hissetseydim ayrılmak bu kadar basit olmazdı. hislerimin derinliğini böyle ölçüyorum.

aşık olmak birine hem duygusal hem cinsel olarak ilgi duymak mı? insanlar bu yüzden mi evleniyor ve hiç ayrılmak istemiyor?