26 yaşıma geldim, bu saatten sonra birini bulup olabileceğime inancım yok denecek kadar az. Siz de benim gibi mi düşünüyorsunuz?

Bu yalana çok inandım. Artık öyle bir inancım yok.

Ona 10 yıldır uğraşıyorum

Bu saatten sonra birini bulmaya ümidin var mı? Ben de senin gibi yaptım bir kısmında... Şimdi soruyorum. Değdi mi?

Denemeden kader de nasip de anlamsız... Biraz farklı bir bakış seninkisi

Belki önceden denk gelebilirdik doğru kişiyle, yanlış hiçbir şey yaşanmadan eski zaman sevdaları gibi sadece izleyerek birbirimizi geçebilirdi zaman... Doğru zamanda doğru şekilde de doğru yolda ilerler ebedi kılardık bunu. Ama ben ömrümün en güzel yıllarını paylaşamadığım biriyle sonbahar hüznüyle yaşlanmanın ve ölümün kasvetini beklemek istemiyorum. Gecenin karanlığında çaresizce birbirine sarılmış gibi değil de, bütün bir gündüz boyunca hep beraber vakit geçirip de çaresizlik içerisinde değil de bir tercih ile, onunla geçirmek niyetiyle harcanmış bir ömrü yeğlerim. Geç kalmış bir bahar çiçek kıran ağaç için kifayetsizdir...

Ben farkındaysan daha önce kimse olmadı demedim. Aşık olmadım da demedim. Zaten olduğu için bu kadar kırgın ve bıkkınım. O yüzden bu saatten sonra gelecek olan da en az benim kadar geçmişi olan biri olacaktır. Bir hikayenin devamı olmak istemiyorum...

Biri olsun. Sevgili falan olmasın. Bu çağın sevgililiklerinden olmasın, eski dönem sevdaları gibi olsun. Dokunmadan da sever insan. Yaren olalım birbirimize. Güç olalım destek olalım. Saçma şeylerden kavga etmeyelim, savaşalım beraber her şeye karşı. Bizi en iyi biz bilelim. Birbirimizi kollayalım. Sen ben değil de biz yapalım hep. Sınırları bilelim. Sıkmayalım ama çok da salmayalım. Sonra sohbet edebilelim. Her şeyi oturup konuşabilelim. Gerçekten ömürlük dost olalım temelinde. Bütün maceralarda birbirimizi arayalım yanımızda. Her beladan beraber çıkalım. Beraber kazanalım her şeyi. Yerip, yıkmayalım. Yapalım, saralım, sarmalayalım. Sonra gerçekten sevelim birbirimizi. Can gibi, hayat gibi... Gençliğin toyluğunu da beraber yaşayalım, yaşlılığın yorgunluğunu da. Şu andan sonrasında yanımızda duracak bir nefes olsun diye değil de bir bahardan kışa beraber geçirdik ömrü, her mevsimi, her günü güzel geçirdik diyebilelim. Birbirimize şükredelim isterdim... Ama öyle biri olmadı hiç...

İnanın hiç öyle olmuyor. Ben birini öyle derin sevdim ki. Hiç tanımayanlar bile anlayabiliyordu... O da biliyordu... Ama bazen siz istediğiniz kadar büyük deniz olun, istediğiniz kadar okyanus olun... O kurak ve çorak bir toprak gibi kupkuru olabiliyor... İnanın hiçbir şey çabayla alakalı değil 4 sene çabaladım... Hiçten başka bir şey edinemedim. Yandığım da yara kaldı...

Yani bazen sen dünyayı tersine de çevirsen, dönüp bakmayınca görmüyor insan, ki görse de kalbinde bir damla yoksa sevgin sen istersen cihan ol, onda bir damla yer olmuyorsun...

Benim için doğru bir kişi maalesef ki yok. O kişi de şu ana kadar benimle olabilecek en iyi kişiydi. Bana katlanabilecek, ona katlanabileceğim. Gerçekten birbirimizi anlayabileceğimiz... O bile olmadıysa... Olamayız artık...

Çok umut ettim biliyor musun? 80 rekat hacet namazı mı kılmadım? İstiarelere mi yatmadım? Aklına gelebilecek her şeyi yaptım. Uğraştım gerçekten... Ama şunu anladım. Bir insan neyi çok istiyorsa Allah onu bir türlü vermiyor ona...

Gerçekten istiyordum. Yıllardır çok derin bir yalnızlık çekiyordum... Hala çekiyorum...

Arkanda enkaz bırakacaksan kimseyi alma hayatına. Ben çok bıraktım hepsinin acısını çok ağır çektim... Bittim artık... Çok istediğim için kavuşamıyorum şimdi buna... Öyle he deyince olunmaz ki aşık zaten... Hele ki öyle alelade birine... Zor... Yanlış anlama alelade derken bunca yıl ararken ha deyip bu derdimi anlattığım kişi çıkarsan komik olur... Hem zaten ben o kişinin varlığına inanmıyorum. Eskiden mükemmel olmak istiyordum. Mükemmel birine uyum sağlayabilmek için, karşısında yarım hissetmemek için. Şimdi karşımdaki insanı da tamamlayabilecek kadar iyi olmak için. i mükemmel olmaya çalışıyorum. Ama galiba artık bu çabadan vazgeçmem gerekiyor. Mükemmel olmaya çalışarak kimsenin bana layık olmadığını kanıtlamaktan başka bir şey yapmıyorum. Kimse eksiklerini giderip daha iyi olmaya çalışmıyor. Bir enayi benim...

Sabır mı? 26 yaşındayım birine sabırla 4 yıl hiçbir karşılığı olmadan emek verdim. Ondan sonraki 1 sene de atlatmaya geçti. Şimdi de umutsuzluktan başka bir şeyim yok. Daha beklemek istemiyorum. Uzun değil ömrüm bir kaç yıl mutlu olmak için onu bekleyen yıllarımı gözleyerek geçirmek istemiyorum.

Düşünmeyi bırakmak, inan kontrollü bir şey değil. İnan çok isterim bırakmayı, gece yatağa girince uyuyabilmeyi... Tavanı izlemeden, kalbim sıkışmadan, karanlıkta kaybolmadan uyuyabilmeyi çok isterim ben de...

Gittim uyku ilacı verdi... Basit değil çözümü...