Aklımdan hayalimden çıkaramadığım biri var ben onu nasıl unutacağım?

O kadar biriyle paylaşmaya içimi dökmeye ihtiyacım var ki çıkmazda hissediyorum kendimi kimseye anlatamadıkça batıyorum. İçine çekiyor bu duygu beni adı her neyse. Lütfen dalga geçmeden okuyup gerçekten empati kurarak cevap verecekler yazsın. Bundan yaklaşık 8 sene önceydi sosyal medyada tanıştık önceleri arkadaş gibi konuşurduk dertleşirdik. Sonra iş değişmeye başladı ve ben onu tanıdıkça gördükçe fotoğraflarını vs. sevmeye başladım artık her gün neredeyse tüm gün konuşmadan yapamaz olmuştuk. Bir süre sonra telefon numaralarımızı aldık konuşma bu şekilde devam etti tam 1 yıl oldu geçti gitti derken 2,3,4.. Seneler geçti. Biz hiç görüşemedik hep telefonda mesajla fotoğraflaşarak. Daha sonra ayrı düştük bir süre kavgalar ettik. Ne olduysa oldu hep döndük birbirimize. Tam 7 sene sonra yine çok büyük bir kavga edip ayrıldık ve aradan zaman geçti onun sosyal medyada biriyle fotoğraflarını gördüm. Bitti her şey dedim söz nişan vs vs. Sonra bir baktım bana yazdı sensiz olmuyor diye. Baktığımda nişanı bozduğunu gördüm her şeyi silmişler. Sonra benim sosyal medyam işletme hesabı herkese açık olduğu için paylaştığım storylere bakmaya başladı bende bunu görünce çok şaşırdım. Amacını anlayamasamda bana bir gün yazdı hep aklında olduğumu mutlu olmamı istediğini vs yazdı. şu an tam 9. seneye giriyoruz ben onu hala unutamadım ve o da hala sosyal medyada paylaştığım storylere bakmaya devam ediyor. Geçen gün yine yazdı merhaba merhaba. Bilmiyorum ne yapıyor ne istiyor. Diyeceksiniz canım mısın onca sene hiç görüşmemissiniz ne sevgisi. Ama o kadar çok şey paylaştık ki o kadar engel çıktı bir şekilde görüşemedik ha evet isteyen her şekilde yolunu bulurdu da diyenler olur bilmiyorum belki de hep en çok ben olsun istedim. Evlilik hayalleri kurduk biz neler yaşadık anlatsam kurgu sanacak çok insan çıkar. Kimselere anlatamıyorum içim o kadar sıkıldı ki artık. Ben böyle umutsuz mu desem imkansız mı bir durumdayım. şu an gel dese yeniden başlayalım görüşelim giderim ama 8 yıl önce yapamadım işte. Benim ondan sonra hayatımda kimse olmadı bu o kadar kötü bir his ki onsuz olmayı düşünemiyorum bunu farkettim. şu an tam 28 yaşındayım yaşım ilerledikçe umutsuzluğa mahkum hissediyorum sanki karşıma kimse çıkmayacak onu düşünerek yaşlanıp gideceğim. İçimi dökmeye ihtiyacım var lütfen beni yargılamayın biliyorum aptalca ama yaşadığım şeyler bunlar ve gerçekten çok zor