Yazın aşkı bulamayan kışın bulabilir mi?

Hâlâ hayattayım ama ölüden farkım yok her şey aynı değişen bir şey de yok bu yaştan sonra da aşkı bulamam herhalde

Benim gençliğim hep eve kapalı geçti maalesef fazlasıyla içe dönük çekingen utangaç biriyim kişilik yapım böyle değişmiyor hep içime kapanık yaşıyorum sosyalleşemiyorum evden dışarı bile çıkamıyorum gittikçe daha da kapandım bu benim tercihim değil çünkü istesemde aşamıyorum yıllar geçiyor yaşlanıyorum ama her şey aynı hiçbir yol katedemiyorum

Bu yaştan sonra zor gibi artık bana bazı şeyler imkansız geliyor hayallerim o kadar küçüldü ki artık hayalim sadece dışarı çıkmak oldu senelerdir eve kapalı yaşamaktan çöktüm yaşadığımı unuttum sıkıldım bunaldım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum yetişkin bir insanım ama kendini eksik yetersiz hissediyorum hiç yaşanmışlık yok hayatımda keşke çocuklukta ergenlikte açılabilseydim ama açılamadım zamanla daha da kapandım böylece yaşlanıyorum

Ailem beni anlamıyor ben kendimi yaşlanmış hissediyorum gençliğimi hiç yaşayamadan erkenden yaşlandım çöktüm resmen senelerdir eve kapalı yaşamaktan sağlığım bozulmaya başladı güneşe çıkmadım temiz hava almadım yürüyüş yapamadım hep stresli yaşadım ve artık olumsuz sonuçlar ortaya çıktı psikolojimi sağlam tutmaya çalışıyorum ama fiziksel olarak çöktüm

Adım atamadım atamıyorum herkes gençliğini yaşarken ben gençliğimi hep eve kapalı yalnız asosyal mutsuz geçirdim hiçbir yönden işim gücüm rast gitmedi hiç yüzüm gülmedi senelerdir neler çekiyorum bir ben bilirim kimse beni anlamıyor ailem bile anlamıyor yalnızlık çaresizlik hissi çok kötü bu yaşıma kadar nasıl dayandım bilmiyorum ama artık dibe battığımı hissediyorum çırpınacak halim kalmadı ne olur bilmiyorum