Erkek arkadaşımla anlaşamıyoruz ama ayrılamıyoruz, yardımcı olabilecek biri var mı?

merhaba. öncelikle konu ile alakalı dalga geçmezseniz sevinirim. olayi cok kisa anlatacagim. 25 yasindayim, 6 yildir bir erkek arkadaşım var. evet escinselim. aktif benim, o pasif. ilk tanidigim günden beri sanki herseyim ona bağlıymış gibi davranıyorum. ilk o aldatti, affettim. sonra ben aldattim, affetti. bu sekilde devam etti. bu sefer aldatmalar bitti uzun sureli ayriliklar basladi. Ayriliklar esnasinda ikimizde araya hep insanlar aldik. bu esnada iki tarafta hep pisman oldu. O pisman oldu döndü, ben pisman oldum döndüm. 5 sene bu sekilde bitti. 6. Sene basinda ben ayrilmak istedim ayrilmak istemedi. Bir sure bu sekilde gitti ve oda baskalariyla ilgilenmeye basladi. O esnada ikimizde baskalariyla vakit geçirdik. O benden daha fazla sogumus barismak istedim istemedi. Sonra baristik. Simdi su sekilde bir sorunum var. Baristik ama o eskisi gibi degil. Aslinda bendr eskisi gibi degilim. Sevmiyorum ama bitiremiyorum. Her seferinde ayni sey oluyor. Normalde kolum kopsa aglamam ama sanki o gidince ölüyor gibi oluyorum ve kimseyi hic birseyi istemiyorum. Ayriyken gece ondan baska birsey dusunemiyorum. Atliyorum arabaya evinin onune gidiyorum. Ustume saldirdigi oluyor, ozellikle Şu an barisik olmamiza ragmen bana aileme herseye kufurler ediyor ama inatla gidiyorum. Biri yardimci olsun gercekten uzman birileri ne olur. Önceden benzer bir konu açmıştım, sorunlar birebir aynı olduğu için konunun içeriğini değiştirmedim. Başından geçen, tecrübeli birileri elbet vardır. Hayatım bok gibi gidiyor, işsizim, ailemin üzerimde kurduğu bir baskı var ve baskıyı kıramıyorum. yıllardır aynı döngüdeyim. beni sevmediğine ve sadece para derdinde olan biriyle birlikteyim. Son ayrılığımızda mesajlar atarak, kapıma gelerek barışmak istedi. barışmak istemediğimi belirtip, yüzsüz gibi ona ben gittim. ben barışmak istedim. işsiz kalmadan önce aldığım telefonu (piyasa değeri yaklaşık 14 bin lira) ve 3000 tl istedi. hepsini verdim. o tarihten beri birlikteyiz ama sürekli benden rahatsız. yukarıda ne yazıyorsa birebir her şey aynı. konuyu önceki açtığım tarihin üstünden yıllar geçmiş ama hala aynı. ve artık eminim o beni sevmiyor, sadece kullanıyor. psikolojik destek almayı denedim, başından geçen birileri yol göstersin ve yalvarırım dalga geçmeyin. anlatacak bir insan evladı bile yol çevremde. bok gibi hissediyorum kendimi. arkadaşlarımla dışarı çıktığımda bana neredesin ne bok yiyorsun diye sorular soruyor, her anımı neredeyse ona resmedip veya insanlardan gizli aldığım ses kayıtlarıyla ona kanıtlıyorum. ama ona neredesin diye sorduğumda ananın bi tarafındayım gibi yanıtlar alıyorum. gurursuz bir insan oldum, onursuz bir insan oldum. sinirleniyorum ve aileme yansıtıyorum. genç yaşta anne baba olmuş iki insanı yaşlandırıp ne hale getirdim. babamın stresten kullanmadığı ilaç kalmadı. annemse 45 inden sonra sinir ilaçları kullanıyor. ve ciddi derecede akıl hastası insanlar gibi davranıyorum. ailem artık çoğu şeye müsade ediyor. sebebiyse onlara çıkardığım sıkıntı.