Çok sevdim ama sonu yok gibi, siz ne diyorsunuz?

Bu arada erkek arkadaşım da Mardinli. Yani evet en azından şirketi olsa düzenli gelir sağlayabileceği bir durumu olsa daha farklı olur bizim için en azından ailemin bakış açısı açısından.
Ama o adalet okudu ve şuanda medikal bir şirkette satış yapıyor, ben de çok istedim söyledim ona firma açması için birşeyler yapması için destek olurum dedim bir şekilde. Ya da en azından 2 yıl daha okuması için çok çabaladım, yani ben o kadar çok sevdim ki 2 yıl daha okuyup avukat vs olsa ben bütün ömrün boyunca sabah işe gitmeden onun gömleklerini büyük bi mutlulukla ütülerdim kendim

Muhakkak bilir ama sorun da bu zaten. Şuanda 25 yaşında artık yeniden 2-3 daha harcamak istemiyor. Ama ailem de tam tersi okusun o zaman olur demişlerdi, şimdi de vito tarzı bir araç alıp arapçası da olduğu için arap müşterileri gezdirme tarzı birşeyler düşünüyor. Ama bunu yapmam için de önce beni ailene söyle ben o zaman daha çok hırslanırım dedi, ben de önce kendin için yap bu işi dedim ondan sonra söyleyim dedim. Bu şekilde yani yine iş yüzünden bir anlaşmazlık oldu aramızda.
Bir de 1 yıl hazırlanıcak ve hukuğu kazanması da o kadar kolay değil, belki 1-2 yıl hazırlanması gerekir. Sonrasında da 2 yıl da okuması 3-4 yılını alıcak.
Bu 3-4 yıl içinde ne benim ailem söz nişan tarzı bir şey ister birşeyler kesinleşmeden ne de o bu kadar uzun sürede bunu ailesine söyleyebilir. Çünkü onun ailesi de artık barıştıysanız o da ailesiyle konuşsun o zaman söz isteme tarzı şeyler olsun diyorlar.

Ailemin istediği şey para değil ki. Para bir şekilde kazanılır sonuçta çok da kazanabilir ama önemli olan yarın bi gün bi işlerden batsa bir şey olsa o zaman ikinci plan olarak en azından okumuş başka bir yerde çalışır diyebilmesi rahatlıkla. Bir pandemi oldu turizm çökmedi mi sonuçta hala da iyi değil durumlar?

aynen öyle, o da çok zor şuanda

O kadar güzel yazmışsınız ki teşekkür ederim öncelikle. Kesinlikle katılıyorum ve ben zaten hayatımda olacak kişinin beni sadece sevmesini istedim, tabii ki hayatın gerçekleri de var ama ben hiç bir zaman çevremdeki insanlar gibi olamadım. Arkadaşlarımın benden çok farklı arayışları istekleri olabiliyor, çoğu zaman sadakat ve güven sorunu yaşayan ilişkileri var. Benim ilişkim o kadar başka ki biz onun arabasıyla kangoyla o kadar çok yere gittik ki gezdik ki ve onun evinin önüne geldim 3 ay baktım o arabayı bir kez olsun yıkatmamış dışarı çıkarmamıştı. Sırf benimle beraber aldı diye anılarımız var diye kullanmamış bile.
Benim duygularım da en az onunkiler kadar saf masum sadece çok sevdiğimi hissediyorum, yanındayken mutlu olduğumu hissediyorum ve bu tarif edilemeyecek bir mutluluk.
Daha beraberken askere gitmeden 300 km yol geldi bizim yazlığa kadar beni görmek için 2 gün boyunca arbada uyudu ve ailem onunla tanışmak istemedi. O da o şekilde umutsuzlukla ama sevdiği kadını görmenin verdiği heyecanla gitti askere.
Ben aileme bu zamana kadar hiç zıt düşmedim, hep bazı şeyleri konuşarak hallettik ama çoğu zaman onların istekleri neyse ben de ona göre davrandım.
Şimdi o kadar istemiyorum ki artık onların isteğine göre davranmak ve annemin bu kadar baskıyla bizi ayırmasına da anlam veremiyorum ama 3 ay boyunca 1 kere bile üzüldüğümü görmedi çünkü ondan da sakladım üzülmesin diye. Bu sefer yine üzülen ben ve sevgilim oldu.
Sanırım artık cesaretimi toplayıp konuşmam gerek çünkü ben seviyorum ve hep de sevmeye devam edeceğim

Haklısınız, sonuna kadar mücadele etmeye çalışacağım. Bu süre içinde neler olur neler biter bilmiyorum gerçekten ve çok zorlu bi yolun içine giriyoruz yine.