Arkadaşlar aşkın en buruk acısını çekiyorum?

İmkânsız aşkın acısı. Akşam gözüm artık kapanana kadar, kendiliğimden uyuyakalana kadar oturuyorum. Uyuyakalmama 15 20 dakika kala acımı hissetmiyorum. Sabah kalktığımda kalbim yerinden çıkacak gibi, kafamın içi uyuşuk. 9 ay sevdim çok emek sarfettim kendi hayatımın ilerleyiş şeklinden geleceğimden fedâkarlık gösterdim. Sevgim azaldı, biz farklı dünyaların insanlarıyız. Kişiliklerimiz farklı dedi gitti. Arkadaşıyla arkadaşım, net olduğumu asla istemediğimi söylersin. Demiş. Ben artık dönüşü yenideni değil bu acıyı atabilmeyi istiyorum, canım çok yanıyor arkadaşlar. Kendi odamda anılarımız aklıma geliyor. Oturduğum koltukta nasıl oturduğu, uzandığım yatakta nasıl saatlerce seviştiğimiz aklıma geliyor. Çıkıp bi sigara içtiğim balkonda bana sarılıp nasıl tatlı masum baktığı aklıma geliyor. Nasıl kurtulacağım bu acıdan, ben insanlara güvenimi kaybettim.