Sevdiğim kişi sevmiyor. Hep ağlıyorum, çirkinim. Nasıl geçecek bu acı?

Evet çirkinim. Hiç sevilmedim. Aşık olmaktan hep korkardım oldu işte. 28 yaşındayım küçük değilim. Güzel olup çirkinim diyenlerden değilim.

Ona sarılabilirdim. Birlikte uyuyabilirdik. Olmuyor işte. Yaşanması mümkün iken yaşanmayanlar acıtıyor. Böyle berbat bir his. Özlemek ama hiç senin olmamış ki yaşanmamışı özlemek. Fotoğrafına bakıp bakıp durmak... berbat duygular.

Ben erkekleri de anlıyorum. Eve geldiklerinde sevdiği kişinin yüzünü görüp mutlu olmak istiyorlar. Mutlu olacakları güzel bir yüz. Kız anlık attığında gülümsemek istiyorlar. İnsanın sevdiğini görünce hissettiği huzuru istiyorlar.

Bunun için güzel yüz lazım. Onun güzeli ben olabilirdim. Olmadı. Çok üzgünüm. Keşke sadece bu gece üzgün olsam. Sonra geçse. Geçmiyor da.

Neden çirkin yaratıldım? Ne suçumuz vardı? Güzel olana niye verdin bana vermedin? O daha mı iyi insandı da prenses gibi görünmeye layik oldu? Bıktım artık her şeyden. Evden bile çıkmıyorum. Hayattan nefret ediyorum.

Güncellemeler
+1 yıl
Kendimi eve kapattım. Aile evine geldim. Alış-veriş yapacaktım güya burada her şey ucuz diye evden bile çıkmıyorum. Bütün gün yatıyorum ağlıyorum. Yemek yemeye kalkıyorum. Çok kötü bir durum.
Güncellemeler
+1 yıl
Geçmiyor😓😓😓
Sevdiğim kişi sevmiyor. Hep ağlıyorum, çirkinim. Nasıl geçecek bu acı?
Cevapla