Sadece yazmak istedim , benimle aynı durumu yaşayanlar varsa anlarlar belki?

Merhaba. Sadece içimi dökmek istedim. Şu sıralar depresyondayım ama depresyonda olmaktan ilginç bir şekilde mutluyum.

Genel olarak bakımsız, aile sevgisi görmemiş, toplumda nasıl hareket edilir bilmeyen bir kızım. Zamanında şuna çok inanırdım; gerçek dostlar birbirlerine yardımcı olurlar, birbirlerinin eksikliklerini tamamlarlar ve birbirlerini küçük görmezler, kınamazlar, bırakmazlar, birbirleri hakkında kötü zanna kapılmazlar. Ama bunların hepsi ben dost dediğim insanlara güvendiğimde başıma geldi. Aynı şekilde sevgili olarak sevdiğim insanlarda da başıma geldi. Ve sonra anladım ki ya ben dünyada sevilmeyecek kadar berbat bir insanım ya da dünya böyle birbirine tepeden bakan, arkasından dedikodusunu yapan, kendisi gibi olmayanlara acıyıp küçümsemeyle bakan insanlarla dolu bir yer. Sonra da depresyona girmeye karar verdim. Şu an o tarz insanlar hayatımda yok. Şu an kendime bakmıyorum hala bakımsızım. Ama her şeye rağmen mutluyum. Birilerinin beni tamamlayacağına veya gerçek dostlara inanmıyorum. Kimsenin de gerçek dostu olmuyorum. Bu evreye kolay gelmedim.

Benimkine benzer durumlar yaşayanlar varsa yalnız olmadığınızı bilin. Teşekkürler.