Bir erkek hangi yaşta daha çekicidir?

Ben 33 yaşındayım ama hiçbir çekiciliğim yok zaten bu yaşıma kadar da hiç çekici bir erkek de olamadım

Çekiciliğim olsaydı bu yaşıma kadar sevgilim olurdu ya da seven olurdu ama olmadı

33 yaşına kadar hiç sevgilim olmadıysa demekki hiçbir çekici yönüm yok zaten bir çok sebep var ortada dış görünüş olarak kişilik olarak hayat şartları olarak ama sonuç olarak hiç sevilmedim sevgilim olmadı bu durumda kızların gözünde itici olduğumun farkındayım

Benim sorunum kendimle değil ki ben doğal biriyim kişiliğim dış görünüşüm bu yani değiştiremem yaşam biçimi olarak da fazlasıyla anormalim aslında bu halimle sevgilimin olmadı zaten imkansızdı hâlâ imkansız ben bunu kabulleniyorum bu gerçeğin farkındayım sadece kendimi sisteme entegre etmeye çalışıyorum ama başaramıyorum

Her insanın kendiyle sorunları olabilir ya aşar ya da aşamaz bilemem ben sorunlarımı aşamıyorum aslında zamanla bazı şeylerin sorun olmadığını anladım yani bazı şeyler istesemde değişmiyor ve yaşım ilerledikçe bunları kabullenmeye başladım çünkü değiştiremediğim şeyler benim bir parçam dış görünüşümü kişiliğimi kabullenmeye başladım bunlar beni bu yaşıma kadar hep zorladı hâlâ zorluyor ama bu zorluklarla yaşamayı öğrendim kendimi bu halimle kabullenmekten başka çarem yok

Haklısın ama bazı şeyler değişmiyor istesemde değiştiremiyorum ki ben çocukluğumdan beri içe dönük biriyim kişilik yapım böyle bunu kontrol edemiyorum utangaçlık çekingenlik de var hepsi hayatımı olumsuz etkiliyor kendimi tutsak kalmış gibi hissediyorum benim için zor ve hiç basit değil

Sen dışa dönük güçlü cesur girişken sosyal hayata uyumlu konuşkan bir insansan benim durumum sana basit gelebilir bunun farkındayım ama içe dönük utangaç çekingen sessiz olmak bir insan için gerçekten zor bir durum sosyal hayata topluma uyum sağlayamıyorum insan içine ortamlara giremiyorum böyle içime kapanık asosyal yaşadığım için öz güvenim yok dış görünüş olarak zaten öz güvensizim o farklı ama öz güvensiz olmama neden olan bir çok şey var hayatım en baştan beri böyle maalesef bu yüzden imkansız geliyor bana

Haklısın sen gerçekten güçlüsün hayata tutunabilmişsin yaşamayı hayatı bırakmamışsın adım atmışsın mücadelen çaban var kendini aşmışsın ben senin gibi olamadım hep geri çektim kendimi hep hayattan insanlardan kaçtım kendimi kapatarak yaşadım hâlâ aynıyım senelerdir bu durumdan şikayet etsem de mutsuz olsam da hiçbir şey değiştiremedim hep aynı kaldım gittikçe daha da kapattım kendimi bilmiyorum adım atamadım atamıyorum gençliğim böylece geçti gitti kendimi 5 10 15 seneye göre daha güçsüz zayıf yetersiz hissediyorum yaş ilerledikçe her şey daha da zorlaşıyor keşke 20 li yaşlarımda kendimi aşabilseydim ama o zamanda zordu olmadı 30 dan sonra her şey daha çok zorlaştı ve ben gerçekten çaresiz hissediyorum sanki hayatım bu yaştan sonra da böyle devam edecekmiş gibi hissediyorum bu yaşıma kadar dayanabildim buna ama artık dayanamıyorum kendimi sıkışmış gibi hissediyorum hayatın içinde değilim senelerdir sıkılarak bunalarak yaşıyorum düşünceler hayaller içimde kalanlar beni yordu çökmüş gibiyim bazen böyle ağlayasım geliyor acı çekiyorum

Tamam da ben çocukluğumdan beri bu zorlukla yaşıyorum hiç aşamadım ki 33 yaşına kadar aşamadım çocukluk ergenlik ilk gençlik yılları bu dönemlerde daha kolaydı ama en kolay zamanlarda bile açılamadım kendimi aşamadım hep istemeyerek içime kapanık asosyal yalnız kaldım gençliğim böyle geçti istediklerimi hayallerimi yaşayamadım en basit şeyleri bile yapamadım ve artık hayattan koptum heves istek azaldı mutsuzluktan yalnızlıktan asosyallikten içime kapanmaktan gücüm kalmadı çöktüm artık dayanamayacak seviyeye geldim kabulleniyorum bunu ama öyle bir dönemdeyim ki bu durumun zirvesini yaşıyor gibiyim bu yüzden dayanamıyorum

Hiç sanmıyorum değişeceğini okul hayatım oldu değişemedim askere gittim yine değişemedim 20'li yaşlarımda 2 kere işkur programına katıldım yine değişemedim bir sürü sınava girdim işe başvurdum ama yok hep aynıyım hiç açılamadım kendimi aşamadım hep içime kapanık kaldım 30 dan sonrada zaten tamamen mahvoldu hayatım

Bu yaşıma kadar hayatı kaçırdım hep geri kaldım eksik kaldım kendimi tamamlayamadım 33 yaşındayım ve hayata karşı çok zayıf güçsüz özgüvensiz biriyim ergenliğimde gençliğimde yaşamam gereken şeyleri yaşayamadım kazanamadım başaramadım benden 5 10 15 20 yaş küçükler bile herşeyi yapıyor yaşıyor ben en basit şeyleri bile yapamıyorum yaşayamıyorum ya senelerdir evden dışarı bile çıkamıyorum gençliğimi hep eve kapalı geçirdim iş hayatım aşk hayatım sosyal hayatım olmadı gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim dışarı çıkmak güneşe çıkmak temiz havada yürümek mevsimleri hissetmek bunlardan bile mahrum kaldım basit şeyler bile benim için zor ölüden farkım yok sanki hiç yaşamamış gibi hissediyorum hayatım hiç başlamadan bitmiş gibi hayatın içinde olmak bana imkansız geliyor iş bulmak çalışmak sevgili olmak aşk yaşamak evlenmek gezmek eğlenmek sosyalleşmek bana gerçekten imkansız geliyor

Tamam da herkes aynı seviyede yaşamıyor ki bu durumu kimisi daha hafif kimisi daha ağır yaşıyor çoğu insan genç yaşta aşıyor benim yaşında olup da bu durumda olan var mıdır bilmiyorum yani ben gerçekten dibine kadar yaşıyorum içe dönük çekingen utangaç halimi ve kontrol edemiyorum hiçbir zaman dışa dönük girişken konuşkan sosyal bir insan olamadım hayatta çok şey kaçırdım hâlâ kaçırıyorum ben senelerdir neler çekiyorum bir bilsen hissettiklerimi duygularımı içim kan ağlıyor çaresizim maalesef gençliğim insanlara imrenerek geçti en basit hayallerimi bile yaşayamadım

Haklısın ama bu yaştan sonra nerden nasıl başlıcam bilmiyorum zaten o kadar da çok şey istemiyorum hayattan sosyal hayatım aşk hayatım olmasa da olur sadece işim olsa yeter herhalde çünkü hayata tutunmak için iş gerek ama bu halimle iş bulmam imkansız benim gibi birini kimse işe almaz cv doldursam bomboş çekingen utangaç sessiz birini hiçbir iş veren istemez

Ben çok işe başvurdum markete bile almadılar benim iş bulmam zor gençliğimde bulamadıysam bu yaştan sonra da bulmam zor yani öyle tanıdık falan yok torpillim olsa zaten işsiz kalmazdım 20'li yaşlarımda işe girebilseydim belki uzun zaman sonra kendimi biraz aşardım bu kadar kapanmazdım işsizlikte beni kapattı çünkü işsizlikte insanı her yönden olumsuz etkiliyor kendimi çok şanssız hissediyorum gençliğim hep eve işsiz asosyal yalnız geçtiği için benim ölüden hiçbir farkım yok yaşadığımı unuttum artık neyse ben hep aynı şeyleri yazıyorum kusura bakma ne olur senide meşgul ettim keşke dediğin gibi olsa her şey beni dinlediğin için yardımcı olmaya çalıştığım için teşekkür ederim

Ben çok işe başvurdum hâlâ başvuruyorum ama gerçekten öz geçmiş önemli ve girişken konuşkan uyanık sosyalleşebilen özgüvenli insanlar daha avantajlı bu hayatta çünkü toplum onlara ayrıcalık tanıyor ben içe dönük çekingen utangaç sessiz bir insan olarak toplumda yer edinemedim hep dışlandım aşağılandım seven sayan yok benim durumum gerçekten zor ne olacak bilmiyorum hayatta her yönden kaybettim iş aşk sosyallik hiçbiri yok hayatımda 5 10 15 20 sene önce de böyle herşeyin farkındaydım hep dert yanıyordum seneler geçti ama hiçbir şey değişmedi hep aynıyım hiç adım atamadım adım atmaya çalışsam da ilerleyemedim

Beni alıp ne yapcan ki sen prenslere layıksın cılızı ne yapcan ( :