İnsan kendisine sahip çıkacak olana şans vermeli mi?

Sevgilim 36 ben 29 yasındayım. İstanbul'da yalnız yasıyorum, burdan önce Ankara 'da kaldım iş için. Sevgilim de Ankara’da yaşıyor. 3 yıldan fazladır birlikteyiz. Ayrı şehirlerde uzun süredir ne olacagı belirsiz bir durum içindeyim. İlla evlenelim demiyorum ama cok uzun süre geçince ayrı şehirlerde olunca sonuca gitmeyen ilişki insanı boşluga düşürüyor, hayatıma konumlandıramadıgım biri gibi. Ben Ankara’dayken yakın çevresine hiç dahil etmedi ne ailesine ne arkadaş cevresine. Neden hiç tanıstırmadın dedigimde; bilmem aklıma gelmedi der. Bir de annesi işimi begenmemiş, özel sektördeyim diye işssiz kalırsa nolcak demiş. Kapalı olsun demiş. Ben İstanbul’da yalnız yaşamaktan ailesizlikten yoruldum, bazen yurtdısına mı gitsem diyorum. Benim zoruma giden şey, annesi kendi kızlarını evlendirmiş bana gelince el kızı nasıl olsa. Sen bu kızla 3 yıldır konusuyor kim bu kız demiyorlar.. Bunları elli kere söyledim, bana hak veriyor susuyor sonra bir şey demiyor. Bir eziyetini görmedim ama evlenmeye niyeti yok. Daha ne olacagım belli degil 1.5 yıl mecburi hizmet var diyor. Geçen yıllarda seneye evleniriz diyordu. Şirketten bir çocuk ilgili gibi. Her sorunumla ilgileniyor, sürekli destek oluyor. Evet desem gelicek..