Bir kadın 8 yıllık ilişkisinin sonunda terk ediliyorsa bunalımdan nasıl kurtulur?

Evet bazen öyle diyprum kendime ama sonra ben bunu. Hak etmedim neden böyle bir acı yaşadım diyerek ağlıyorum. Yanıma biri geldiğini görünce bir şey olmamış gibi mutlu insanmışım gibi davranıyorum

İnşallah mutlu olmayı başarırım

Destek almayı bir kaç kez düşündüm. Çünkü insanlar yaşadıkları acıları birşeylere sığınarak atarken ( içki-sigara gibi) ben ise bunları kullanmıyorum bu yüzden kendi kendime savaşmaya çalışıyorum. Ama yoruldum

Kimseyle de rahatça konuşamıyorum ki.

Ruhum öyle yorgun ki.

Kötüye gidiyor. Yavaşça hayata veda etme fikri yerleşiyor aklıma. Galiba ben erken gidiciyim

Bahaneler

Ya okadar saçma ki bahaneler. Ya bide okadar yıl birbirimizi tanıyoruz. İnsan böyle bir vefasızlığı nasıl yapar