Ömür boyu sap kalacakmisim gibi geliyor, sizce çıkarımim mantıklı mi?

22 yaşındayım. Elim kız eline degmedi. Kellesiyorim, kel olacam. Boyum 173, sanırım tipsizim. En önemlisi utangaç ve ozguvensizim. İnsanlarla iletişim kuramıyorum dışlanıyorum, her zaman ortamin en değersiz insanı oluyorum. Bu sebeple kimse beni görmez bile. Bu arada çok dezavantajliyim. Üniversiteye başlama sürecim geç oldu, kanser olduğum için sınavlara bile girememiştim. iyileştim şu an. 20 yaşında başlayabildim uniye. Şu an 2. Senemdeyim. Hiç sevgilim olmadı Şu ana kadar. Sevgiliyi birak normal iletişimim de yok. Ben şu an 50 yaşındaki hayatımı hayal ediyorum. Muhtemelen ezik , yalnız bir evde yaşayan bir adam olacam. Ve bir kez bile bir ilişkim olabileceğini zannetmiyorum şu anki duruma ve kendi karakterime bakarak. Bu arada bu duruma üzülmüyorum, sadece geleceğimi hayal ettim. Yani çok da negatif düşünmüyorum bu konuda. Peki sizce doğru bir çıkarım yapmış miyim?