Yalnızlıktan korkuyorum. Ne olacak benim sonum?

Her ilişkide kavgalar çatışmalar olur; mühim olan saygı çerçevesinde tartışabilmek. Aşk beklentim yok benim. Eskiden dalgalı denizlerin hayalini kurardım şimdi dingin bir göl arıyorum sadece. İçinde huzurun olduğu bir yuva... Sevgi saygı, güven ve sadakat üzerine kurulmuş bir evlilik olmalı benimki. Biri bile eksik olursa sallanır ve belki de yıkılır. Kalp kırılır. Mühim olan kalbimi kırdığı zaman özür dileyip gönlümü alabilmeli. Anlayış, hoşgörü olmalı. Doğru insan merhametli olur. Kalbi güzel olsun tabi. Ama bu da yetmez. Kafa yapımızın uyuşması da önemli. Anlaşabilmek, aynı dili konuşabilmek önemli. İşte bütün bunları sağlayabilecek kişi doğru insandır bence. Eskiden bunlara ek olarak kitap okumayı, film izlemeyi seven biri olsun isterdim hayatımda. Birlikte okuduğumuz kitaplar, izlediğimiz filmler üzerine konuşalım. Hatta filmlerin sevdiğimiz sahnelerini evde canlandıralım ve bolca gülelim, eğlenelim isterdim. Tiyatroya, sinemaya gidelim isterdim. Ama artık bu kadar üst düzey beklentilerim kalmadı. Zamanında benim için çok önemli olan bu maddeden ödün verebilirim. Kitabımı kendim okur, filmimi yalnız izlerim.

Yaşlandılar ve bunu sürekli dile getirmeye başladılar. Babamdaki ölüm korkusu da etkiliyor beni. Onları kaybettiğimde yanımda kimseyi bulamamaktan çok korkuyorum dolayısıyla.

Böyle bir şey yapacağımı düşünmüyorum. Yanlış bir evlilik yapmaktansa yalnızlık daha iyidir diye düşünüyorum ben.

Eskisi gibi de değilim aslında artık. Çok fazla heveslerim kalmadı. Olgunlaştığımı da hissediyorum. Sadece olgunlaştıkça anne olmayı daha çok istiyorum.

Aşk gibi beklentilerim yok. Ben gülmeyi ve güldürmeyi severim. Evleneceğim kişiyle de birlikte gülebilelim isterim sadece. Eskiden dalgalı denizlerin hayalini kurardım. Şimdi istediğim dingin bir göl sadece.

İstediğim şey mantık evliliği zaten. Önemli olan içim ısınsın, anlaşabileyim, birlikte gülüp eğlenebileceğim biri olsun aşk olmasa da olur. Hatta daha güzel olur. Aşk insanın gözünü kör edermiş. Ben görmeli ve duymalıyım ki doğru karar verebileyim.😁

Evlenmemek... Bir gün ailemi kaybettiğimde yanımda kimseyi bulamamaktan korkuyorum. Ölmeyi tercih ederim

Annemler yaşlandılar artık. Dolayısıyla onları kaybetme korkusuyla birlikte yalnız kalma korkusu da çıktı ortaya

Yıpratıyor zaten. Bazı ailevi sıkıntılar da var. Bazen kendi evim, kendi düzenim olsun istiyorum. Bazen yoğun bir şekilde anne olmak istiyorum. Bazen ağlıyorum. Bazen takmıyorum. Bazen yalnız kalmaktan deli gibi korkup ağlıyorum. Bazen 3 günlük dünya, yalnız kalsam bile zaman çabuk geçiyor zaten, bir gün öleceğim ve her şey son bulacak diyorum. Bazen belki böylesi hayırlıdır diyorum. Bazen de iki cihanda da yanımda olacak hayırlı bir eş isterken buluyorum kendimi.

Arkadaşlarım var ama kimseye içimi dökecek kadar güvenmiyorum. En yakın arkadaşımın kız istemesi var ve beni de çağırdı. Bazı durumlardan dolayı gidemeyebileceğimi söyledim. Israrla gel fotoğraf çekersin dedi bana. Fotoğraf çekeyim diye çağırıyor yanında olmamı istediği için değil. Ama ben buna bile üzülmüyorum mesela. Çünkü insanlardan her şeyi bekler oldum. Güvenmiyorum hiçbirinin samimiyetine.

Hayır asıl korkutan şey bir gün ailemi kaybettiğimde yanımda kimseyi bulamamak yapayalnız kalmak...

Bende gelecek kaygısı var. Hep başkalarına bağımlı yaşadım. Kendi ayaklarım üzerinde durabilir miyim bilmiyorum

Peki aileni kaybettin mi?

Başın sağolsun. Haklısındır belki de. İnsanoğlu nelere alışmıyor ki.

Ben bu karşılaştırmayı yanlış buluyorum. Kolu bacağı olmayanlar var diye teselli bulmak da yanlış geliyor bana. Rabb'im dağına göre kar verir. Bu hayatta herkesin imtihanı da farklı. İnsanların olaylara verdiği tepkilerde farklıdır. Yani bunun muhasebesini yapmak bize düşmez.

Bu düşüncene katılmıyorum. Şöyle düşün; bir adamın kolu yok ama onu seven ona saygı duyan bir eşi ve huzuru var. Diğer yanda ise kolu olan ama huzuru olmayan, sevilmek nedir bilmeyen, sevgiyi tadamamış yalnız bir insan var. Bu ikinci kişi huzur için sevgi için bir kolunu feda etmeyi kabul etmez mi sence? Bunu da bilemeyiz. Ne demiş Nasreddin Hoca? Damdan düşenin halinden yalnız damdan düşen anlar.

Nasreddin Hoca örneğini tam olarak bunun için verdim zaten. Ne kolu olmayan diğer adamın sevgisizliğini anlayabilir. Ne de diğer adam kolu olmayanın acısını anlayabilir. Tam da bu yüzden kıyaslama yapmayı doğru bulmuyorum. Olmayan sosyal hayatım bir engel

Sosyal hayat olmayınca nerde karşılaşacağız doğru insanla? 😁

Aracı oluyor, görücü usulü görüştüğüm iki kişi oldu. Kanım ısınmıyor, kalbim almıyor bir türlü. Buralarda hep aynı tip insanlar. Ve ben hoşlanmıyorum. Hele biriyle bir çay içtik. Gittiğimiz yerde garson kıza siz yeni mi başladınız deyip muhabbet etti. İlk buluşmamızda. Bunları yaşadıkça görücü usulü de istemiyorum.

Biri kendini pek geliştirmemişti. Arabalar dışında konuşacak konusu yoktu sanki.
Biride oyun oynuyor, arabesk dinliyor, kahveye gidiyor, alkol alıp içki içiyordu. Sevmediğim ne varsa tek vücutta toplanmıştı sanki. Birini daha önce çalıştığım yerden tanıyordum. Babam eve çağırmıştı. Ama onun olduğunubilmiyordum ben. Çalışırken sürekli gözü üstümdeydi bakışlarından rahatsız olurdum. Alkol de alıyordu.
Biri de kendisi istemedi. Sanırım evliliğe hazır hissetmiyordu. Öyle söylemişti çünkü bana. Belki sevdiği vardır. Bilmiyorum.😁

Hiç olmadı. Bu yaştan sonra da olmazsa diye korkuyorum. Heveslerimde bir bir ölüyor zaten. Bazen her şeye geç kalmış gibi hissediyorum. Bazen de 3 günlük dünya zaten olsa nolur olmasa ne olur diyorum. Çok stresliyim

Umarım doğru insan çıkar karşıma. Ama çok umudum kalmadı

Umarım... Korkuyorum yalnız kalmaktan. Hatta aslında evlenmek istediğimden bile emin değilim. Seçim şansım olsaydı ölmeyi tercih ederdim

Beklemekten başka seçeneğim yok zaten

Teşekkür ederim 😇

Şimdiye kadar hayatımda kimse olmadı. Bundan sonra nasıl olur bilmiyorum. Görücü usulü tanışıyorum birileriyle ama içim almıyor hiçbirini. Hep böyle mi olacak?

Herkes güzel olduğumu da söyler. Ama bir türlü olmuyor işte. Bende öyle düşünüyorum. Doğru insanla huzurlu bir evlilik istiyorum. Mutsuz olacaksam ömrümü yiyecekse yalnızlık çok daha iyidir diye düşünüyorum.
Pek bir arkadaş çevrem yok. Hep evdeyim. 🥺

İş bulamıyorum.

Bölümümle ilgili iş bulmam imkansız zaten. Ben herhangi bir iş bakıyorum

Küçük bir ilçede yaşıyorum. burada iş yok. Eleman aranıyor yazan bir dükkana girdim birkaç hafta önce. Sabah 8buçuk akşam 8buçuk çalışacakmışım ama 1buçuk 2 bin anca verebilirmiş. Durum bu kadar vahim. Merkezde iş arıyorum onlardan ilçede yaşadığım için aramıyorlar bile

O da tartışmaya açık derin bir konu aslında. Evlendiğim zaman çalışıyor olsam bile çocuklarım olduğunda işi bırakıp onlara bakmak isterim ben. Anaç bir yapım var belki de ondan böyle düşünüyorum. Çocuklarımın doğru yetiştirilmesi benim için paradan daha önemli. Doğru bir insanla evlenirsem zaten para aramızda sorun olmayacaktır. Zaten çalışmıyorum, ekonomik özgürlüğüm yok diye beni ezmeye çalışan biriyle evlenirsem ona gelene kadar kimbilir ne çatışmalarımız ne sorunlarımız olur. Zaten bu tür konulara önem verdiğim için de bekarım. Belki de fazla ince eleyip sık dokuyorum. Bilmiyorum

Haklısın bunları da düşünüyorum ben. Ülkenin durumu da ortada. Her şey ateş pahası. Tek maaşla geçinmek zor değil imkansız artık. Hem gelir az hem de tüketim çağında yaşıyoruz. İsteklerin sonu yok. Doyumsuzluk var. Yani bu da ayrı bir derin konu tabi. Bende eşime destek olmak çalışmak isterim. Ama çocuklar ne olacak? Kim bakacak onlara? Kaldı ki iş bulmakta kolay değil. Çocukların geleceğini düşünelim? Ekonomik açıdan düşünürsek eşimle ikimizin çalışıp birikim yapması gerekir onlara gerekli imkanları sağlayabilmek için. Manevi açıdan düşünelim: o çocukların paradan çok anne baba sevgisine, ilgisine ihtiyaçları var. Her ikisi de çalışırsa bu çocuklar bu sevgiyi nerden alacak? Belki de sevilmedikleri inancına kapılacaklar ve sevgiyi dışarda arayacaklar. Peki anne babadan göremediği bir sevgiyi bir çocuğa kim verebilir? Hiç kimse! Sevgi açlığıyla yanlış kararlar alabilirler. Başkalarından sevgi dilenebilirler. Dikkatini çekmek isterim: çocukları sevmemekten değil onlara sevgimi gösterecek zaman ve güç bulamamaktan bahsediyorum. Ben çok yönlü düşünüyorum. Çocuklara maddi açıdan güzel bir hayat sunamazsan ve yokluk çekerlerse sevgi ihtiyaçlarını karşılasan bile elbet şikayet edecekler parasızlıktan. Zor bir hayatları olacak. Diyelim ki çalıştın ve maddi imkanları sağladın ama sevginden ve ilginden mahrum kaldılar? O zamanda sevgisizlikten şikayet edecekler ve mutsuz olacaklar. Bilmiyorum ne kadar anlatabildim. Bunları düşündükçe de işin içinden çıkamıyorum aslında. Ne doğru ne yanlış ayırt etmek zor.

Kaliteli bir eğitim önemli tabi. Ama çocuğu doğru yetiştirirsen ve gerekli öz güveni aşılayabilirsen, bilinçli bir birey olabilmesi adına doğruları gösterebilirsen kendini geliştirecektir zaten. Kendisi de çalışıp başarabilecektir. Asıl kilit nokta çocuğu doğru ve bilinçli yetiştirmek bence. Yanlış yetiştirilmiş bir çocuğa ne kadar para dökersen dök ne kadar imkan sağlarsan sağla başarı şansı düşüktür. Başarılı olsa bile insan olamayabilir. Bu da hepsinden kötü bence. Her şey ailede başlar bence.
Haklısın çok ileriyi düşünüyorum ama elimde değil. İnce düşünceli bir insanım ben. Ayrıntılara kadar düşünürüm. Önemli olan doğru insanı bulmak şu an için haklısın. Ve şu an için geç kalmış sayılmam. Ama 2-3 sene sonra geç kalmış olacağım. Belki de hayatım boyunca hep bir şeylere geç kaldım. Belki birçok şey kaçırdım. Belki hayatım boyunca doğru olanı yapmaya çalışırken hiçbir şey yapmadan harcayıp gittim hayatımı. Hep iyi bir insan olarak kalmaya çalıştım. Bunu da ne kadar başardım bilmiyorum doğrusu.

Ben kendimi evliliğe hazır hissediyorum ama doğru insanı nasıl bulurum dahası bulabilir miyim bilmiyorum. Evet kaygılıyım. Ama annemle babamın evliliklerini gördükten sonra yanlış bir karar verebileceğimi düşünmüyorum. Belki de bu yüzden bu kadar ince eleyip sık dokuyorum. Eskiden evlenmekten bile korkardım ben.

Her ilişkide kavgalar çatışmalar olur; mühim olan saygı çerçevesinde tartışabilmek. Aşk beklentim yok benim. Eskiden dalgalı denizlerin hayalini kurardım şimdi dingin bir göl arıyorum sadece. İçinde huzurun olduğu bir yuva... Sevgi saygı, güven ve sadakat üzerine kurulmuş bir evlilik olmalı benimki. Biri bile eksik olursa sallanır ve belki de yıkılır. Kalp kırılır. Mühim olan kalbimi kırdığı zaman özür dileyip gönlümü alabilmeli. Anlayış, hoşgörü olmalı. Doğru insan merhametli olur. Kalbi güzel olsun tabi. Ama bu da yetmez. Kafa yapımızın uyuşması da önemli. Anlaşabilmek, aynı dili konuşabilmek önemli. İşte bütün bunları sağlayabilecek kişi doğru insandır bence. Eskiden bunlara ek olarak kitap okumayı, film izlemeyi seven biri olsun isterdim hayatımda. Birlikte okuduğumuz kitaplar, izlediğimiz filmler üzerine konuşalım. Hatta filmlerin sevdiğimiz sahnelerini evde canlandıralım ve bolca gülelim, eğlenelim isterdim. Tiyatroya, sinemaya gidelim isterdim. Ama artık bu kadar üst düzey beklentilerim kalmadı. Zamanında benim için çok önemli olan bu maddeden ödün verebilirim. Kitabımı kendim okur, filmimi yalnız izlerim.

Haklısın aslında. Ödün verebilirim diyorum ama kitap okumayan film izlemeyen bir insanla da kafa yapımız uyuşmayacak illaki. O da gerekli biraz. Ama günümüzde pek kalmadı kitap okuyan, film izleyen kendini geliştirmeye çalışan insanlar. Hele bizim buralarda hiç yok gibi bir şey. Aydın'ın bir ilçesinde yaşıyorum. Sen? 😇

İnsanların bilgi açlığı da kalmadı eskisi gibi.
İstanbul'da hayat zor değil mi? 😁 Aydın'da güzel pek bir şey yok. Tek güzelliği konumu. İzmir'e yakın. Marmaris Bodrum'a yakın. Kuşadası ve Didim var. Ama merkezi kötü.

Evet geldim ve çok kalabalıktı. İstanbul yaşanacak yer değil bence. Bir yerden bir yere gitmek ölüm😁
Sorun değil benim için. 😇

İnsanoğlu nelere alışmıyor ki? Ama ben alışmakta istemezdim sanırım. 😁

İstanbul çok güzel bir şehir. Her bir köşesini gezmeyi çok isterdim. Ama keşke mümkün olsa da önce İstanbul'daki insanları başka şehirlere gönderseler sonra ben gelip gezsem ne güzel olurdu. 😁 Trafik, insan kalabalığı falan düşüncesi bile insanı bunaltıyor.😁

O da mümkün tabi. Yine de kalabalık bana ürkütücü geliyor. Heleki yazın sıcağında. 😁 Tekirdağ'a gitmiş miydin?

Merkezine gittim. Çok vaktim yoktu fazla gezemedim. Sahilinde gezdim bide köftesini yedim. 😁😁 Edirne Keşan'ın Erikli'sine de gittim güzeldi denizi 😁

Olur😁

Sağol ya bunu duymak moralime çok iyi geldi 😂

İnşallah 😂

Olur mu dersin? Hep dua ediyorum. Ama bir yandan da yalnızlıkla imtihan olmaktan korkuyorum.

Teşekkür ederim 😇

Ben hep iyi bir insan olmaya çalıştım ama bunu ne kadar başardım bilmiyorum. Kalbim ne kadar temiz bilmiyorum. Çok kirli olmadığına eminim ama.
Nasıl bir çabadan bahsediyoruz? Bir insan nasibini bulmak için nasıl bir çaba sarf edebilir ki?

Nasıl bulacağım? Buradakiler günahkar biraz. 😂

Görücü usulü tanıştırıldığım insanlar oluyor. Aslında kalbim almıyor. İstemiyorum görüşmek ama yine de görüşüyorum. Sonra reddediyorum tabi. Kalbim ısınmıyor hiçbirine.

Sanaldan tanıştığım biriyle evlilik düşünemem.

Öyle tabi

Evet ama mesafeler tanımaya engel bence. Aynı şehirde olsak ya da yakın şehirlerde belki haklı olabilirsin ama onca mesafe varken tanışamayız zaten.

Ailemi kaybettiğimde yanımda kimseyi bulamamaktan yapayalnız kalmaktan korkuyorum

Ailem yaşıyor

Yaşlanıyorum 😁 İnşallah

Saçımda bir tel beyaz buldum 😂

Erken yaşlanmışsın demeyeceğim😂😂

Pamuk gibi😂

Şaka bir yana tabi ki yaşlanmanın ölçütü saçlar değil ama yaşın ilerlediği de bir gerçek 😁

Sevgiyi de geçtim saygı ve güvenle de yetinebilriim😁

Bu devirde fazlasını beklemek lükse giriyordur belkide 😁

Belkide bizim için doğru bir insan yoktur.

Sıcak iklim insanıyım ama yine de öbür tarafta yanmak istemem😁

Saçımda beyaz bir tel de buldum 😁

Ben çok stres yapıyorum😁

Sende boyat 😂

Teşekkür ederim 😇

Neden

Ailen?

Ama o yalnız yaşamak olmuyor 😁

Elimde olsa da takmasam keşke...

Bir gün ailemi kaybettiğimde yanımda kimseyi bulamamaktan yapayalnız kalmaktan korkuyorum

Kimseye güvenmiyorum ki ben. En yakın arkadaşlarımla bile hem samimiyimdir hem de aramızda görünmez bir duvar vardır. Kimseye içimi dökmem ben. Hayırlısıyla evlensem eşim yanımda olur destek olur en azından. Yoksa yapayalnız kalırım.

Güvenebileceğim birini arıyorum işte. Evleneceğim kişiye güvenmeliyim sonuçta.