Bu kızında derdi menfaat mi?

Kırılmakra çok haklısın, sana kabalık etmişler. En yakın arkadaşının sadece derdi olduğunda sana gelmesi de seni kullandığını gösteriyor zaten. Kötü hissettiğinde sırtını sıvazlayamayacak ve iyi olup olmadığınla ilgilenemeyecek bir arkadaşa neden ihtiyaç duyasın ki? Bırak en yakın arkadaşı, sıradan arkadaş bile olamaz o. Onunla arkadaş kalmaya devam etmen, kendine değer vermemen anlamına gelir. Lütfen bunu yapma.. anlattığın olay anlık verilen bir tepkiden ibaret olamaz. Sanıyorum ki, konusu geçen "en iyi arkadaşının" genel davranış ve tavırları bu şekilde. O sana her geldiğinde ona kalbini açıyor, tüm enerjini ona veriyor ve onu motive etmeye çalışıyorsun gibi görünüyor. Çünkü ona değer vermiyor olsan, onun seni umursamayışı umrunda olmazdı. Eğer yeni arkadaşlara açıksan kilometreler öteden bile desteğimi, ilgimi ve sevgimi verebilirim. İdeal arkadaşlık ilişkisi böyle olmalı. Umarım sen de yeni ve gerçek dostlar edinmeye hevesli olursun. Yapman gereken basit aslında. En yakın arkadaşın seni anlamıyor, senin gibi düşünmüyor ve hissetmiyor. E sana da iyi gelmediğine göre onu hayatından çıkarmalısın. Ben kendini yalnız hissetme ve sanaldan herhangi bir yabancı da olsam seni anlayabildiğimi ve adına son derece de üzgün olduğumu bil diye bu kadar uzun yazma gereği duydum. Sözde en yakın arkadaşın olan kişinin senin hakkındaki gerçek düşüncelerini kabul etmenin zor bir süreç olduğunun da farkındayım ve pat diye hayatından çıkarmanın da ancak eğer bir daha onun sana kendini değersiz hissettirmesini istemiyorsan bunları yapmalısın. İlgini çeker mi bilmiyorum ama ben de en yakın arkadaşımla bir sorun yaşadım. O benim sadece en yakın arkadaşım değil, aynı zamanda da çocukluk arkadaşımdı. Zaten uzun süredir de dostuz, 12. yılımıza girmiştik. İyi hissetmiyordum ve intihar eşiğine gelmiştim. Okulumu ve işimi bıraktım zaten çalışıp çabalayacak enerjim de yoktu. Öylesine kötü bir ruh hâli içerisinde de değildim. Ciddi sorunlarım vardı ve üniversite sınavına başvurmanın önüne geçebilecek kadar kötü şeyler yaşadığım bir yılın üstüne tüm travma ve korkularımı yeniden yaşamıştım yaşanabilecek tüm olumsuzluklar üst üste gelmişti. İntihar eşiğindeydim, annem de intihara eğilimli biri olduğumdan benim için endişelendi ve küçük bir tatile çıkmamın iyi olabileceğini düşündü. Ağlayarak en yakın arkadaşımı aramış ve oraya bilet alacağımızı, en erken sefer saatinde de orada olacağımı haber vermiştim. Böylece biletler alındı ve ben en yakın arkadaşımın olduğu şehre geldim. Sürekli şehir değiştirdiğimiz için sadece yaz aylarında birbirimize gidip uzun süreliğine kalabiliyorduk ama ayrı olsakta 12 yıl boyunca her gün mesajlaşıyor ve haftada bir gün de sesli ya da görüntülü konuşuyorduk. Sandığım gibi o bana iyi gelmeye başlamıştı. İlk günler mükemmeldi. İlk birkaç günden sonra o da kendini iyi hissetmemeye başladı. Benim iyi hissetmiyor oluşumun nedeni ve bir sürü de sorunum vardı ve onun iyi hissetmiyor oluşunun bir nedeni olmamasına, yalnızca modunun düşük olmasına rağmen kendi kendime onun da bir sorunu olmalı hiçbir sorun hafife alınmamalı demiş ve o ağzını açmadan içini görüp konuşmaya başlamıştım. Çok şaşırdı, anlaşıldığını görmek ve sevgimi hissetmekte ona iyi geldi. Tüm gece gözüm üzerindeydi. Onu gerçekten de seviyordum ve iyi hissediyor bir şekilde uyusun, içinde bir nebze umutsuzluk ya da kuşku olmasın istiyordum. Onun artık gerçekten de iyi olduğuna emin olana kadar konuştum, sarıldım ve ilgilenmeye devam ettim. O gün yaşananlar bizi birbirimize daha çok bağlar sanıyordum çünkü her ne kadar kötü zamanlar geçiriyor olsam da onu umursuyor oluşum onun için bir şeyler ifade ediyor diye umutlanmıştım. Bir kaç gün geçti, mükemmel olmasada iyi gidiyor derken.. en yakın arkadaşımın öfke problemleri olduğunu biliyordum ama bu zamana kadar olanlar baş edilebilecek şeylerdi çünkü yalnızca biraz yardıma, sevgiye ve desteğe ihtiyacı vardı ama son birkaç gün de ki öfke kontrölsüzlüğü çok kötüydü. Sinirli olduğunun arkasına sığınarakta beni çok kırmaya başlamıştı. Elbette insanlar sinirli olabilir ve anlık öfkeyle karşıdaki insanı kırabilir. Bu her ne kadar yanlış bir şey de olsa, anlayışla da karşılanması gereken bir şey. Tabii karşıdaki insan hatasını fark etmiş, pişman olmuş, kendini affettirme peşine düşmüş, bir daha yapmamaya karar vermiş ve elinde olmayan bir şeyse dahi bunun için çabalayacağına söz vermiş ise. Bu zamana kadar ki dostluk bağımız bu şekilde işliyordu bizim. Beni kırmamaya özen gösterirdi ve ne kadar çabaladığını görüyor olurdum. Elinde olmadan kırdıysa da kendini affettirmesini çok iyi bilirdi. Son günlerde öfkeli davrandı. Her şeye ve herkese. Nedeni yok, belki de ben bilmiyorum ve onu sandığım kadar iyi tanıyamamışım. Mesela babasının manav yeri vardı. Orada ablası kasiyer olarak çalışıyordu ve ablası belini incittiğinden de manav da kasiyer olarak bir süreliğine çalışması gerekmişti. Buraya tatile geldim, sen çalışmak zorunda kaldın olacak iş mi diye düşünmedim hiç. Onunla orada birlikte vakit geçirir ve yeni anılar ediniriz diye düşündüm. Manav da çalışmayı sevmiyor diye de sabah sekiz akşam beş ona eşlik ettim bir kaç gün boyunca. Normalde onun yanında duruyordum ama o şekilde kimseye bir faydam olmadığına karar verip sonrasında ben de diğer kasayla ilgilenme kararı aldım. Bana sosyal fobi teşhisi korunduğundan (a-sosyal değil, sosyal fobi.) aynı ortamda uzun süre kalmak bile benim için çok gerici bir şeydi, yine de yanında olmak istedim. Dükkânı paspaslayım derken döktüm paspas kovasını.. zaten sadece orada durmak bile gerilmeme neden oluyordu iyice elim ayağım titremeye başladı. Gelen müşteriler için sorun oldu ve ortalıkta çamur bataklığına döndü. En yakın arkadaşıma bakıyorum. Normalde bana: "Hey.. sakin ol, tamam mı? Olabilir böyle şeyler." dercesine bir bakışı olurdu ama onun daha çok: "Bir şey rica ettik, elini yüzüne bulaştırdın." dercesine bir bakışı oldu. Yardıma bile gelmedi.. normal insan gibi: "Hay Allah! Paspas kovası döküldü." ya da sadece "Tüh ya.." diye tepki verebilmeyi ben de çok isterdim ama elimde değil. Normal olan bir çok şeyi yapmak beni diğer insanlardan çok daha fazla zorluyor.. elim ayağım titriyor, telaş yapıyorum, nefes almakta zorlanıyor ve bir süreliğine etrafı bile duymuyorum. Çoraplarıma kadar su geldi, ortalığı temizlemeye çalışıyorum. O kadar zordu ki.. müşteriler geliyor geçmek istiyor ve geçemeyince de surat asıp sorun çıkarıyorlar vs. derkeen ben de diğer kasa da kasiyerlik yaparken bir kaç yardıma ihtiyacım oldu ve en sonunda da en yakın arkadaşım gelip dedi ki: "İşi öğrenmeye çalışman, beni daha da sinirlendiriyor." o bunu dedikten sonra ne öfkesi dindi, ne de benim kırgınlığım geçti. Beni birden eleştirmeye başladı ve yaptığım işleri beğenmedi. Evde her yaptığım gözüne batmaya başladı ve sürekli iç çekip durdu. Ona bir şeyler anlatmaya çalışırken, laf sokmaya çalışır gibi sözümü kesti. O kadar çok psikolojik olarak üzerime geldi ki artık ağzımı açmaya korkuyordum. Ne desem, onu sinirlendirmiş oluyordum. Ergenliğini geç yaşta yaşayanlar gibi onu yemeğe beklesem bana çok bağlısın niye yemiyosun diye sinirleniyor acıktığımda yesem yine sinirleniyordu. Yanında oturunca çok yapıştım diye bunalıyordu ve kendi hâlimde takılınca da öfleyip pöflüyordu. En sonunda hiçbir şey yapmadım. Ne konuşuyor, ne vakit geçiriyordum. Daha iyi hissetmek için geldiğim tatil, berbat bir hâl alıyordu. Dışarıya çıkmak istiyordum çünkü İzmir 'i çok özlemiştim. Tüm gün telefondaki flörtüyle konuşup bugün çıkamayız diyordu. Artık beni istemiyor gibi hissetmeye başlamıştım çünkü yemeğini başka yerde yiyor, telefonla başka yerde uğraşıyor ve başka yer de uzanıyordu. Yalnızca uykuya daldığımı düşündüğünde odaya giriyor, ben de uyumuş numarası yapıp sessizce ağlıyordum.. bir gün gitmemi istiyormuşsun gibi hissediyorum dediğimde de bana cevap vermedi ve yüzüme bile bakmadı. Bunu bir kaç kez dile getirdiğimde de saçmalama diyordu ama hareket ve davranışları hiç değişmiyordu. O kadar basit şeylere öfkeleniyordu ki artık beni sevmiyor ve çekemiyor olduğunu düşünmeden edemiyordum çünkü bana en son ki sinirlenme nedeni yemek yiyecekken bana getirdiği soğuk suyu benim suyum var istersen suyu kendine al da yemeğimiz sıcakken yiyelim hemen dememdi. Ne diye istemiyorsun anlamıyorum ki iyi içme o zaman diyip suyun içindeki suyu odaya dökmüştü.. yanlış anlaşılmasın asla kendimi bu kadar ezdirmem ama o benim için aileden biriydi ve bir anda değişmesini kaldıramadım. Zaten onun davranışlarındaki değişikliği fark eder etmez eve dönüş biletlerine bakmıştım ama bayramdan dolayı her yer tıklım tıklımdı ve en erken 13 temmuza bilet bulabildim bayrama girdikten sonra seyretmeye çalıştım ama bu sefer de neden susuyorsun diye bağırmaya başladı olayı ebeveynlere taşımak istemediğim için oturup onunla konuşup içimi dökmeye çalıştım bugüne kadar sözümü yanlışıkla bile kesince özür dileyen arkadaşım, konuşmama dahi izin vermedi. Ona çok değiştiğini ve onu artık tanıyamadığımı söyledim. O, odanın kapısını çarpıp gidince erkek kardeşi artık dayanamadı ne oluyor sana diye bağırdı. Yan odadan duymuş bir kaç şeyi. En yakın arkadaşım, erkek kardeşiyle de kavga ettikten sonra yine başka odaya gitti. Bayram bitene kadar bile kalamayacağımı anladiğımda da valizimi toplamaya başladım. En yakın arkadaşım konuşmak için odaya girdi. Sakinleşmiş, pişman olmuş ve üzgün görünüyordu. Valizimi topladığını görünce de ne oluyor burada ne yapıyorsun sen dedi ama konuşmak istemiyordum onu görmezden geldim ve bavulumu toplamaya devam ettim zaten %90 toplanmıştı bavulum. Bana cevap verir misin diye bağırmaya başladı. Ne yani gidiyor musun nerde kalcan bu saatte dediğinde de: "Artık en yakın arkadaş olmadığımıza göre seni ilgilendirmez." dedim o da: "Ne demek ilgilendirmez? Seninle konuşmaya çalışıyorum, bana cevap verir misin?" dedi. Ben de gözlerine bakıp: "Benim de son bir kaç gündür yapmaya çalıştığım buydu." Dedim valizimin fermuarını kapattım ve benim için ayrılmış yatağa uzanıp şimdi izin verirsen uyuyacağım yarın sabah ayrılacağım dedim o da bir türlü uyutmadı en sonunda da iyi uyu o zaman çocuk gibisin diyip yatağının üzerindeki eşyaları fırlatmaya başladı bir tanesi bana gelince de ürktüm çünkü babamdan 15 yaşıma kadar şiddet gördüğüm için böyle anlar da ruhum çekiliyor gibi hissediyorum çıkıyorum ben diyip dışarıya hava almak için çıktığında üzüntüden boğazımdan bir lokma yemek geçmeyen ve sadece ağlamak için girdiğim yatağı olan evden ayrılmak için bir saniye bile düşünmedim ne uyuyabilir, ne de daha fazla sabredebilirdim. Annesiyle babası dışardalardı. Hemen uygun fiyatlı otellere hızlıca baktım ve zaman kaybetmeden 24 saat açık olan birini aradım gece 11 olduğundan tüm oteller o saatte konut kabul etmiyordu tek kişilik boş odası olup olmadığını sordum şansıma daha yeni boşa düşmüş iki tane tek kişilik odası vardı oda tutmak zaman alır diye 1 saat içerisinde oraya geleceğimi ve birini kiralayacağımı söyledim en yakın taksi durağından taksi çağırdım şanslıydım ki erkek kardeşi odasında bilgisayar da oyun oynuyordu ve telefon görüşmelerini duymadı saç baş demeden çıktım evden ilk defa özenmeden çıkmıştım çünkü en yakın arkadaşım her an gelebilirdi ve o gelmeden gitmek istiyordum taksiye binip oradan ayrılırken o kadar iyi hissettim ki anlatamam hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biriydi iyi olduğum için iyi insanlarla karşılaştım resepsiyon da ki çalışan bana 100₺ indirim yapabileceğini söyledi bir kaç gün konaklayacağım için de toplam 300₺ indirim almış oldum odama çıkınca en yakın arkadaşım aradı ama açmadım en yakın arkadaşımın annesine mesaj yazıyordum endişelenmesin diye tam o esnada aradı bir saatte telefonda konuşmak zorunda kaldım annesi dönmemi istiyor telefonu eşine veriyor babası dönmemi istiyor telefonu eşine veriyordu onlara oraya dönersem de mutlu olmayacağımı ama şu an iyi hissettiğimi anlattım onlar da arkadaş değil misiniz özür diler barışırsınıza getirdiler kimseden özür beklemediğimi ve olanın olduğunu söyledim illa da biz gelip alacağız seni diye tutturdular otele çoktan ödeme yaptığımı söylediğimde de paran yansın önemli değil biz veririz paranı sana dediler sinirlendim gitmek istiyorsan söyleseydin biletini erkenden alırdı annen dedi arkadaşımın annesini ben de İzmir 'den değil, evden çıkıp gitmek istedim dedim onlara olayı anlatmak istemedim ama baktım çocukça davrandığımı söylüyolar özet geçtim ikisi de donakaldı yarın söylersin yerini seni alırız diyip kapattılar telefonu yarın 11 temmuzdu telefonum tüm çağrıları yönlendirme modunda kafam rahat izmiri geziyor ve gittikçe iyi hissediyorum zaten 13 temmuzda eve döneceğim o zamana kadar kendi kendimle eğlenip bol bol güzel anı biriktireceğim geleli daha kaç gün oldu ama şimdiden her şey mükemmel herkes çok tatlı çok iyi zararın neresinden dönersen kârdır unutma bunu genelde biri sorununu anlattığında kendi sorunumu anlatarak karşılık vermem ve şuana kadar kimseye de anlatmamıştım anneme bile dönünce anlatırım endişe etme demiştim içimi dökmek çok iyi geldi şimdi deniz kenarında müzik eşliğinde yürüyüş yapacak ve midye yiyeceğim