Tanımadığım birine aşık olmak?

Bir lise öğrencisiyim. Her gün iett ile Şahintepeden Avcılara giderim okula gitmek için. Ve orada bir kız gördüm. Gördüğüm gibi dönüp defalarca bir daha baktım. Birden afallamıştım. Neye uğradığımı şaşırmış bir şekilde tüm yol boyunca onu izledim. Sanki gözlerinde daha önce hiç kimsede görmediğim bir ışıltı vardı. Sanki onda diğer kimsede olmayan bir şey vardı. Ona bakarken içimi huzur kaplar olmuş, onu görmediğim vakitler huzursuzlanmaya başlar olmuştum. Neyse devam edelim. Sonraları bu durumu bi arkadaşıma anlatmaya karar verdim. O bana direk şunu söyledi "sen aşık olmuşsun". O ana kadar asla ve asla bunu kabul etmeyen ben bir anda duraksadım ve durumu hızlıca bir gözden geçirdim. Kafayı yemek üzereyken en sonunda şunu dedim: Evet o haklı. Arkadaşımla konuştukça ona olan hasretim daha da artmış oldu. Artık o benim nefesim ve ışığım olmuştu. Ben ışığım sönsün istemiyordum. Ben nefessiz kalmak istemiyordum. Kulağımda kulaklık arkada aşk şarkıları çalıyor. Ben onun gözlerine dalıyorum. Onun yanında hep bir kız arkadaşı oluyor. Arada şakalaşıp gülüyorlar. Nedense o gülünce dünyalar benim oluyor. İstemsiz bir şekilde ben de kocaman gülümsüyorum. Tabii insanım nihayetinde ara ara hata yapıyorum. Ben hata yaptıkça gözlerimiz birbirine değiyor. Gözlerimiz her birbirine değdiğinde içimde heyecan, korku ve sevinç karışımı tarifi olmayan bir duygu oluşuyor. Ona bakarken sanki sinemde bir alev topu varmışcasına yanıyorum. Ve sonraları hatalarım arttı. Artık o hiçbirşeyin tesadüf olmadığını anlamıştı. Artık o da bakar olmuştu. O bakmazken ben, ben bakmazken ise o bakıyordu. Ara ara o güzel gözlerini yumuyor ve kafasını cama yaslayarak uykuya dalıyordu. Ben ise bir çocuk sevinci içerisinde film seyreder gibi seyrediyordum o gül cemalini. Sonra gözlerini açtığı an direk gözlerimiz birbirine değiyordu. Tabi ben de özgüven sıfır, anında elim ayagıma dolaşıyor ve sanki ona bakıyormuşum gibi yapmaya çalışıyordum. Ama nafile! Eminim ki anlıyordu onu seyrettiğimi. Bu kadar fazla hata yapmam beni belkide bir sıkıntıya sokacaktı. Ama varsın soksun ben onu gördükten sonra tüm dertlerimi unutuyorum. Bir gün zihnim şu soruyla çalkalandı "Sen sapık mısın? Daha adını bile bilmiyorsun? Aynı okula bile gitmiyorsun? Boş bir hayal içinde olduğunun farkında değil misin?" Bu sorular içimi kemirmeye başlamış, geceler artık haram olmuş, bu sorular artık kabusum olmuştu. Şunu anlamıştım artık, o kalbime bir ok saplamıştı. Ve ya oku acıdan kıvranarak sökecektim ya da oku atan o kişi beni tedavi edecekti. Ben oku sinemden çıkramadım. Belki de onu unutmak istemedim bilmiyorum. Söyleyin dostlar ben onda yaşamın anlamını bulurken ya o bana bakarken bir duvara bakıyor gibi hissediyorsa? Ya onun gönlü başkasına aitse? Nasıl kaldırım böyle birşeyi? Nasıl dayanırım buna?