Yuva yıkan olmadım değil mi?

Evli bir erkek bana kafayi taktı. Mesajlar atip duruyordu. Karısına tonla aşağılayıcı seyler söylüyordu. Bosanacagim vs diyordu. 2 cocuklari varmış. Yuz vermedim, sevmem boyle şeyleri.

Karisini sosyal medyadan buldum. Istek gonderdim mesaj attım. Bunu cok dusundum yapsam mi yapmasam mi diye ama bir hemcinsimin s*lak yerine konmasını istemedim. Erkekler her halti yiyip kadini a*tal yerine koymalari canımı sıkıyor. Karisi beni de suçlayabilirdi bir kadin olarak, kocam yapmaz, sen pesinde kosmussun vs gibi ama cok sukur oyle olmadi.

Kadina anlattım durumu. Mesajlar var elimde dedim. Hani boşanma gibi bir dusuncen olursa belki delil olur elinde dedim. Numarasini verdi whatsapptan konusmaya devam ettik. Ss ler gönderdim. Sonra ben kendi yapmam gerekeni yaptim, icim boyle daha rahat bundan sonra karar senin, hem kendin icin hemde cocuklarin icin en iyi karari eminim verirsin dedim. Akilli kadındı. Hic saldırmadı bana oyle. Medenice konuştuk.

1 ay gecti uzerinden bu olayin. Bana mesaj atmis dün. Teşekkür ederim, boşanıyorum. Iyi ki bana haber verdin yoksa hic haberim olmazdi bu olanlardan. Üzüldüm, ağladım ama yapacak bir sey yok. Keske yuvasina sahip çıksaydı, yapmasaydi. Benim bilmedigim kimlere mesaj atti, kimlerle bulustu kim bilir. Kendim icin ve cocuklar icin böylesi daha iyi diye düşünüyorum iyi gunler seklinde mesaj atmış. Bende bir seyler yazdım attım.

Bilmiyorum boyle yapmam dogru oldu mu? bir yandan da üzüldüm. Kadin da üzülmüş. Hic mi karışmasaydım bilmiyorum. Ama empati yapiyorum. Eşim bir seyler yapacak ama haberim olmayacak, gelip yuzume gulecek, yatagima girecek gercekten igrenc geliyor. Birinin gozlerimi acmasini isterdim ben. Ortada bir yuva yok zaten ama ben mi yıktım, ortaligi atese verdim bilmiyorum. Ilk basta icim rahatti ama kadin dün boyle mesaj atınca tuhaf oldum.