Kimseyle görüşmek istemiyorum?

İkiniz de çok karamsar düşünüyorsunuz bence

Erkekler, bi kadının ciddi bir ilişki istediğine dair izlenimi ilk buluşmada hissederse, bu ciddi bir yük ve baskı getiriyor, özellikle de hiç ilişkisi olmamış biriyse bu baskı ve geri dönmenin ya da travmatize etme ihtimalinin yıkıcılığı vicdanlı erkeklerin biraz frene basmasına sebep oluyor, gündelik ilişki peşinde erkekler de bu kadınlarımızın radarına zaten hiç girmiyor , iş başta bozuluyor

Bence uzun süreli sadece arkadaş temelli ve karşılıklı beklentinin olmadığının altının çizildiği bir dostluğa müteakip oluşabilecek bir iklimle gelen bir evlilik yolculuğu bana daha doğal , sağlıklı ve olası geliyor açıkçası

30 yaş, kritik eşik benim için haberin olsun, hiç o taraklarda bezin yoksa bana bulaşma yaklaşımı, tanışmayı ve samimileşmeyi ve derinleşmeyi engelliyor bence, ya sev ya terket gibi bir mottoyla iki ucu keskin biri karşı taraf için ürkütücü gelebilir

Bu sadece kadın erkek ilişkisi için değil aslında, kadın-kadın ya da erkek-erkek normal arkadaşlık ilişkilerinde bile derinleşmek zor, çünkü kimsenin kimseye ne tahammülü var ne de ayıracak zamanı

Kadın olsun erkek olsun herkese karşı çok fazla gardımızı alıyoruz bence. Bazen merhaba demekten imtina ederek, bazen asık suratlı durarak. Herkes yüzünde bi maskeyle yaşıyor bir diğerinden korktuğu için, sonra o maske yüzümüze yapışıyor ve biz farkına varmadan o kişi oluyoruz. Bunu neden anlatıyorum? İlişki başlayamıyor bi türlü, bu acaba bana kötülük yapar var aklımızın bi köşesinde ve bu durum ruh halimizi ve karakterimizi farkında olmadan istemediğimiz bi noktaya sürüklüyor.

Maalesef insanımızın kafasında gelecek için çizdiği bi perspektif var aslında bu bir dogma. Kritik yaşlar var, 21-22 üniversite bitir, askerlik vs derken 1-2 yıl içinde iş bul, 30 yine bi eşik, yaklaşmadan evlen, maksimum 2-3 yıl içinde çocuk yap, her sene tatile gidip, ev ve araba sahibiysen, al sana makbul insan. Hayat gerçekten böyle bir şey değil. Ama bu saplantı milyonların zihnine kazınmış vaziyette.

Soluk soluğa bu takvime yetişmeye çalışmak yoruyor aslında insanı, var olan beklentilere yetişmeye çalışmak. İşsiz, evde kalmış, evi damı yok, kısır vs vs gibi toplumun acımasız damgalarından kaçınmaktan yaşamı ıskalıyor pek çoğu.

Eski zamanlarda olduğu gibi aslında, her medeniyet ya da coğrafya ne dersen artık, hepsi aynı anda aynı çağı yaşamıyor, emin ol bu bizim coğrafyamıza özgü bi durum, bundan sıyrılmak da zamanla değil coğrafyayı değiştirerek mümkün bence, çünkü bu nesil de kendi gibi bir nesil yetiştirecek bu durumdan ne kadar veryansın etse de