Kız arkadaşımdan çok soğudum, konuşmak bile içimden gelmiyor ama ayrılmak için sebep yok görünürde?

Aslında baştan benim aklımda birliktelik yoktu. Yabancı bir kız ve ben de seyahat etmeyi severim. Bir şekilde tanıştık ve ben de hem konuşma akıcılığımı geliştiririm, hem de farklı kültür tanırım diye arkadaş oldum. Ama hayat tarzı olarak uymayacağımızı düşündüğüm için sevgili olmak istemedim. Dürüstçe hiç bir beklentim ve talebim olmadığını söyleyebilirim. Sonrasında bir kaç ay boyunca hiç görüşmedim. Sonra o aradı ve ben de o zamanlar boşluktaydım ve sık sık görüşmeye başladık. Sonra bir şekilde çift olduk. Ona hiç bir zaman sevgilim, aşkım demedim. Ama her sorununda her kötü gününde yanında oldum ve bir şekilde yakın bir ilişkimiz oldu. Şimdiyse baya biriktirdiğimiz günümüz ve anımız oldu. Ama benim istediğim ilişki bu değildi ki? Beni biraz ilişkiye çekti gibi düşünüyorum. Şimdi çıkmak istiyorum ama üzmek de istemiyorum. Çünkü bana bir yanlışı yok. Güven ve destek konusunda asla bulamayacağım bir ilişki diyebilirim.
Ayrıca onun hayatında yoğun bir iş yükü ve sorunlar var ve bitmiyor. Bu durum da ilişkiyi fazla monoton bir duruma sokuyor. Ben ise hayatımı sıfırdan biraz daha stressiz tasarlamaya çalıştığım bir dönemdeyim. O ise beni daha standard bir hayata bağlıyor ve yeni bir hayata başlama fırsatımı zorlaştırıyor. Ben yeni bir hayata başlamak istediğimi ona söyledim ve hatta gideceğimi de söyledim. Ama o yine de kalmayı ve ben gerçekten gidene kadar kalmayı kendi isteğiyle tercih etti. Ama bu yine de beni üzüyor. Onu bir anda yalnız bırakıp gitmek yerine, baştan ayrılmak ve bunu bu şekilde konuşmak daha uygun geliyor. Ama konuşmayı nasıl yapsam bilemiyorum?