Eğer kendinizle evli olsaydınız, kendinizi neden boşardınız?

Kendimi farklı bir insanın yerine koydum. O insanın adı Ece olsun. İlk olarak Ece ile tanışmamız çok zor olurdu. İlk mesajı atmak benim için, ilk mesajı cevaplamak onun için oldukça sıkıntılar yaratırdı. Tanıştık... Ben mesafemi korurdum, aynı şekilde o da korurdu. Bu yüzden birbirimizi tanıma fırsatını hep kaçırırdık veya geri teperdik, kaçardık. Zaman aktı gitti. Zamanla birbirimize alışkanlık hissederdik. Artık kapalı kutular açılmaya başlardı. Birbirimizi tanır, samimiyetimiz artardı. Ben yavaş yavaş Ece'yi sevmeye başlardım. Fakat bunu belli etmemek adına, sevgimi vücudumun en ücra köşesinde saklardım. Zamanla ufaktan kendimi açmaya başlardım ve Ece'den hoşlandığımı direkt olarak değil, dolaylı yoldan belli ederdim. Ece bunu hemen sezerdi. Bir insanın kendini sevmesi, onu mutlu ederdi. Olumlu cevabını direkt olarak söylemez, dolaylı yoldan belli ederdi. Sevgili olduk. Benim gergin yapım, biraz daha yumuşardı. Ece ise daha samimi tavırlardan dolayı, ayak uydurur ve samimiyetle karşılık verirdi. Sevgili olduğumuz dönemde bir çok sorunla karşılaşırdık. İlk olarak ben temas sevmezdim, aynı şekilde Ece'de temastan kaçınırdı. Ben Ece'nin gözlerinin içine bakamazdım, o da gözlere bakmaktan oldukça uzak dururdu. Birbirimizin göz rengini göremeden zamanımız akar geçerdi. Duygularımızı en derinlerde yaşardık. Bunu belli etmek bizim için hep bir sorun olurdu. Birbirimize hissettiğimiz duygularımız, sadece öfke anında belli olurdu. Ben Ece'nin duygularını görebilmek adına, öfkelenmesini beklerdim. Aynı şekilde Ece'de öyle yapardı. Hayatımızda problemler artardı. Birbirimize dokunmadan, gözlerimizi birleştiremeden, sevgi sözcüklerinden mahrum ilişkimiz evliliğe yürüdü. Evlendik... Ben ona her türlü yardımcı olmaya çalışırdım. O da bana aynı şekilde yardımcı olmak için çabalardı. Evlendik diye yatak birleştirmek benim ve Ece için zor olurdu. Çünkü biz yalnız yatmayı çok severdik. Bu yüzden farklı odalarda, kapımız kilitli bir şekilde yaşardık. Benim öfke patlamalarım Ece'yi, Ece'nin karamsarlığı beni günden güne yorardı. Artık birbirimizden uzak kalmaya gayret gösterirdik. Bu durum içimizde olan hislerimizi köreltmeye başlardı. Ve bir kavga... Ben öfkemi ona, o da bana öfkesini kusardı. Artık birbirimizden sadece nefret duyuyor olurduk. Sevgi belli olmadı ama öfke her zerremizde belli olurdu. Ve şiddetli geçimsizlik yüzünden, anlaşmalı bir şekilde boşanırdık... Yani kendimle evlenseydim, bu şekilde başarısız bir ilişkiye şahit olurdum.