Normal bir insan olmadığımı düşünüyorum. Sosyal bir insan olmam için ne yapmam gerekli?

Adım Burak. 18 yaşındayım. İlkokul yıllarında, aile içi yaşantılar sebebiyle aşırı içine kapanık ve hiç kimse ile "konuşmak istemeyen" bir yapıya sahiptim. Bu özelliğim küçük yaştayken kendimi keşfetmeme büyük ölçüde katkı sağladı. Aramızda herhangi bir iletişim kurulmamasına rağmen sınıftaki bir kıza sebepsiz yere değer verdiğimi fark ettim. Buna aşk dendiğini öğrenmem pek uzun sürmedi. küçücük bedenimin içinde ona hiçbir zaman hislerimi söyleyecek cesareti bulamadan ilkokulu bitirmiştim. Ortaokul zamanlarımın hayatımın gidişatını önemli ölçüde değiştiren bir süreç olduğunu düşünüyorum. Sınıfımdaki bir kızı ölümü göze alacak kadar çok seviyordum ve bu kıza açılmak zorunda olduğumu biliyordum. Bu sefer ilkokuldaki gibi olamazdı. Eğer açılmazsam hayatımın ilerleyen yıllarında çok pişman olacağımın farkındaydım. Kızın yakın arkadaşı ile takılmaya çalışıyordum. sohbet etmeye çalışıyordum ama pek başarılı olamadım. Bir zaman sonra ilgi toplamak için sınıf ortasında ağlamaya başlamıştım. Yalandan da ağlamıyordum. Gerçekten aşırı yalnızlıktan ağlıyordum. Kimsenin umurunda olmayışım beni kahrediyordu. En çok da onun halimi hatırımı sorması için ağlıyordum. Kısaca özetlemem gerekirse ailemin bana göstermediği sevgiyi daha önce hiç konuşamadığım insanlardan bekleyen aciz bir insandım. Zaten kimse de yanıma yaklaşmadı ve benim sağlıklı bir kişilik olmadığımı düşündüler. Bu böyle haftalarca sürdü. Bir gün çıkıp karşısına ondan hoşlandığımı söyledim. Benimle dalga geçti. Sınıfın ortasında benim akıl sağlığımın yerinde olmadığını söyledi. O günden sonra bir insanın olabileceği en hassas şekle bürünmüştüm. Ortaokul yılları aşırı zor geçti. Lisede biraz daha serbest bir durum söz konusuydu. İlk başlarda iletişim sorunları çekmeme rağmen sınıftaki birkaç kişiyle sohbet etmekten keyif alıyordum. Birkaç kişi ile pasif bir arkadaşlığımız oluşmuştu. Sınıfta çekik gözlü minyon bir kız vardı ve aşırı tatlıydı. Onu ne zaman görsem kalbim acıyordu. Bir daha aynı olayları yaşama riskine karşılık uzun süreler boyunca hiçbir şey yapmadan öylece bekledim. Platonik durumumdan zevk almaya çalıştım ve bir nebze olsa da başarabildim. Ona hiçbir zaman hislerimi anlatmadım. Pişman olduğumu pek sanmıyorum. İlk karşılıklı aşkım 16 yaşımda şehir dışındayken ani bir şekilde gelişmişti. O 18 yaşındaydı. İlk defa birinin bana gerçekten değer verdiğini hissetmiştim. Onu annemden babamdan çok seviyordum. Onun yanında kendimi güvende hissediyordum. Ona sarılıp hiç bırakmamak istiyordum. Teninin kokusu hayatımın merkezi haline gelmişti. Dudaklarında tutsak olmuştum. onunla olduğum her saat dakikalar gibi geçiyor, her dakika saniyeler gibi ilerliyordu. O benim için cennetin bir suretiydi. Bu ilişki benim İstanbul'a dönmemle fazla sürmedi. Birkaç ay sonra benden ayrıldı. Çok ağladım.. Yakın tarihte ise bütün tanıdığım insanlarla ilişkimi kestim. böyle daha iyi olacağını düşünmüştüm ama bu yalnızlık süreci içinde yavaş yavaş çöktüğümü hissediyordum.