Bilmiyorum bu şans mı ya da şanssızlık mı ama genelde hep sevilen taraf oldum. İnsanlara karşı biraz önyargılı ve güvensiz olduğum için çok sevme taraftarı değilim. Zamanında yaşadıklarım yüzünden bu şekilde evrildi karakterim. Fakat sevmekte en az sevilmek kadar harika bir duygu.
Daha çok sevilen kişiydim diyebilirim ama ben de karşıdaki kişiyi sevmiyorsam zaten yakın durmam o insana yani kimseyi bu kişi beni seviyor ben de boşta kalmayayım bari diyip kullanma yoluna gitmem.
Sevdiğim dönemde de hiç karşılıksız olmadı yani o konuda da pek sorun yaşamadım çok şükür.
Duyguların karşılıklı rastgelmeleri ve denk düzeyde uyumlu olmaları en az aşk kadar mühim bir şey. Sevdiği kadar sevilmek, sevildiği kadar çok sevebilmek muazzam olsa gerek..
Seven tarafım daha ağır basıyordu. Elbette sevildim ancak her zaman daha fazla giderdi benden. Şimdi ise gerektiği kadar seversem severim, aklıma uyarsa devam, uymazsa tamam.
Zamanında sadece hoşlanmakla kaldım; şimdi onu da yapamıyorum. Kızların istediği gibi yakışıklı, en az 1.85 boyunda, geniş omuzlu, büyük penisli, kaslı, esmer veya kumral vb. özelliklere sahip olmadığım için evde kaldım; kimse beni sevmeyecek ve istemeyecek. En çok istediğim şey sevmek ve sevilmek; çocuklu, mutlu ve huzurlu yuva ama benim için imkansız işte.
Size katılmıyorum. Ben sevilen tarafım bunu hayatımda çok kez yaşadım gördüm. Başıma bir kötü olay gelse benden çok daha fazla eşim üzülüyor.. Ve aşırı kıskanç olduğuna da şahidim…
Evet bu durum beni çok yordu şu sıralar tekim ve uzun bir sürede böyle olmak istiyorum bir gün benide benden daha fazla sevip değer veren birisi olacaktır inanıyorum ben