Ölen birinin son mesajları vicdanımı bitirdi napcam nolur yardım edin?

Zaman zaman insan suretinde peygamberlerle görüşen ölüm meleği Azrail (a. s.), Hz. Süleyman’ın ziyaretine git­mişti. O sırada orada bulunan bir gence manalı ve hayret dolu gözlerle baktı. Kısa süren bir sohbetten sonra da izin isteyip ayrıldı.

Genç, Hz. Süleyman’a onun kim olduğunu sordu. Hz. Süleyman “Azrail’di” diye cevap verdi. Birden gencin içine bir korku düştü. Yüzü sarardı ve tir tir titremeye başladı. Hz. Süleyman bu durumu görünce, “Ne oldu sana, nedir bu halin? Metin ol, o senin için gelmedi, zaman zaman ya­nıma gelir” dedi. Genç:
“O çok tuhaf ve manalı gözlerle baktı. İçime bir korku düştü” dedi ve şu dilekte bulundu:
“Ey adaletli hükümdar! Allah rüzgârları senin emrine verdi. N’olur, rüzgârlara emret de beni Hindistan’a götürsünler. Azrail’den uzak olmak istiyorum. Bir müddet ora­da kalıp dönersem içimi dolduran bu korkudan kurtulu­rum.”
Hz. Süleyman, gencin ricasını kabul etti ve rüzgârlara emretti. Onlar da onu Hindistan’ın Seylan adasına uçur­dular.
Ertesi gün Azrail (a. s.) yine uğrayınca Hz. Süleyman, bir gün önce olanları hatırlatıp gencin durumunu sordu. Az­rail (a. s.) şöyle cevap verdi:
“Ey Allah’ın peygamberi, benim o gence manalı bak­mamın nedeni, onu burada görünce şaşırmam dolayısıyla idi. Çünkü Allah bana o günün gecesinde onun ruhunu Hindistan’da almamı emretmişti. Bu adamın yüz tane ka­nadı olsa yine de o vakte kadar Hindistan’a gidemez, diye düşündüm. O yüzden kendisine tuhaf tuhaf baktım. Fakat Hindistan’a gidip tam vaktinde onun da oraya gelmiş ol­duğunu görünce emri yerine getirdim ve Allah’ın takdirine hayran oldum. Sana bugün tekrar uğramamın nedeni de, bu işin sırrını ve dün benden sonra olanları öğrenmek içindi.”
Hz. Süleyman,
“O güya senden uzak olmak ve ölümden kurtulmak için oraya gitmek istemişti” dedi ve olanları anlattı.

Azrail bir gün bir ayakkabı imal eden bir dükkanın önünde beklerken hafif bir tebessüm edince, peygamberin biri yoldan geçerken görüp sorar, ya Azrail sen hiç gülmezsin. Senin işin can almak çünkü. Ne oldu da bugün güldün? Azrail şöyle der: Şu ayakkabı dükkanına giren adam varya, işte onun bugün eceli geldi kapıdan çıkar çıkmaz canını alacağım ama imalatçıya diyor ki bana öyle bir ayakkabı dik ki 50 sene giyeyim o yüzden güldüm.
Yani velhasıl kelam bu hikâye kıssasında da olduğu gibi ecel gelince ne ayakkabı dinler ne dünya lideri dinler ne de telefon dinler.