Kaldık mı gene beton yığınlarıyla?

Neye kızdığı, ne istediği bilinmeyen, kendi eliyle diktiği, açtırdığı çiçekleri koparıp giden bir bahçıvan zaman. Mutluluğu göz açıp kapayıncaya kadar çabuk, hüznü yavaş yavaş günlerce acıtan.
Zaman, hep bir açık arayan, canını almak için içindeki gülüşlerin.
Zaman, kışı uzun, baharı kısa tutan solsun diye güllerin.
Gene kaldık beton yığınlarında, bir çiçeğe hasret.