Sevmek bir insanı, tüm benliğinle sevmek... Asıl görmek budur aslında, onun ruhunu ve içini görmek. O hissiyatta boğulmak, mutluluktan ve huzurdan sarhoş olmak için gözle görmeye gerek yok.
Ancak gerçekten sevmek öyle bir şey ki, yanıp tutuşmak denilen şey onun elini tutmak ve gözlerinin içine bakmak için geçerlidir. Seven insan sevdiğiyle ne şekilde olursa olsun bir temasa geçince aklı uçar gider. :)
Hörmel hiçbir zaman sevmek için gerekmez dediğin gibi birinci örnek aşık Veysel var... bir kişiye duyulan yakınlık daha doğrusu onun yakınlığını samimiyetini görmen san olan yardımını vesaire hissetmen bile yeter srvmrn için ve öyle bir şey var ii bizim toplumumuzda da çok artmış bir durum sevmek için güzellik arıyorsun görsen belki sevmeyeceksin
Sevgi denilen duygu gözle değil, gönülle yaşanan bir duygudur. O yüzden görmeden de sevmek mümkündür, ama bunu yeni nesil aşıklarının anlayacağını pek sanmıyorum...