Eski sevgilinize normal hesaplardan takip isteği gönderir misiniz?

Ok :)

Konuşmak istiyor olabilir

İnstagrammı?

Postegrodan bak

Neden ki? Bu yaşıma kadar hiç sevgilim olmadığı için şanssız mıyım?

Tercih değil. Ben ergenliğimden belli kız arkadaşım sevgilim olsun istedim ama maalesef hiç olmadı. Hiç sevilmedim bile. 33 yaşına kadar yalnız kaldım. Demekki hak etmemişim. Bende gençliğimde aşk yaşamak mutlu olmak isterdim.

Ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim. Hiç açılamadım çok kapanık asosyal yaşadım. Ortamlara giremedim. Arkadaş çevre edinemedim. Okulda mahallede hiçbir kızla tanışamadım arkadaş olamadım buluşamadım çıkamadım flört edemedim. Dış görünüş olarak da çok zayıfım bu da özgüvenimi olumsuz etkiledi. Çünkü kızlar zayıf erkeklerden hoslanmaz bunu biliyorum. Ama yapım böyle kendimi bildim bileli zayıf cılızım. Ayrıca yakışıklı olsaydım bu halimle de seven hoşlanan aşık olan kız olurdu. Demekki yakışıklı da değilim. Kızların hoşlanacağı seveceği bir erkek değilim. Hiçbir çekici yönüm yok. Her yönden kaybediyorum.

Dış görünüş hiç önemli değil mi? Bence kadınlar en çok dış görünüşe önem veriyor. Evet haklısın zaten özgüvenim hiç yok. Çünkü çocuklukta ergenlikte psikososyal gelişimimi tamamlayamadım. Çekingen utangaç içe dönük sessiz kaldım sosyalleşemedim evcil pasif kaldım insanlarla kaynaşamadım. Bu yüzden özgüvenim gelişmedi. Yetişkin bir erkeğim ama kendimi her yönden zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum.

Haklısın. Ama her şey çocukluktan başlıyor gelişiyor oluşuyor. Çocukluk ve ergenlik dönemlerinde kendimi tamamlayamadım temelimi sağlam atamadım. Sana basit saçma anlamsız gelebilir belki ama utangaçlık çekingenlik benim hayatımı mahvetti. Çok içe dönük sessiz bir kişilik yapım var. Bunu hiç aşamadım değiştiremedim. Gittikçe daha da içime kapandım. Zamanla daha da utangaç çekingen oldum. Yani yetişkinliğim tamamen olumsuz etkilendi. Gençliğimi hep eve kapalı asosyal yalnız geçirdim. Senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç evden dışarı bile çıkamıyorum. Gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı. Yaşlandıkça daha da kötüye gidiyor durumum. Yalnız yaşlanacağımı bilr kabullenmeye başladım.

Buradan yazarak kendimi rahatça ifade edebiliyorum. Ama gerçekte yüz yüze olsak böyle konuşamam anlatamam. Hayatımda hiçbir kızla öyle konuşamadım ben daha. Bakış açım dar değil. Ama bazı şeylerin farkındayım. Kişilik değişmiyor. İçe dönük çekingen utangaç sessiz biriyim ve ölene kadar böyle kalacağım maalesef. Bu da hayatımı olumsuz etkilemeye devam edecek. Hep mutsuzum yalnızım evet çoğu şeyden mahrum kaldım ama bu da benim gerçeğim.

Ben bu koniyucok araştırdım. Yani kişilik ve karakter arasındaki farkı da araştırdım kişilik insanın genetik ve kalıtsal özelliğidir. Ama karakter sonradan kazanıldığı için ömür boyu değişir. Benim sorunum karakterimde değil. Kişilik yapımdan kaynaklı. İçe dönük bir kişilik yapım var. Çocukluk ve ergenlik insanın kendini aşabileceği dönemler. Ama ben aşamadım. Mesela hiç diğerleri gibi konuşkan girişken sosyal olamadım. Okulda mahallede en sessiz çekingen asosyal bendim. Ergenliğimden itibaren iyice kapanmaya başladım. Herkes ergenlikte neler yaşıyor. Ben hiçbir şey yaşayamadım. Bence çok eksik kaldım. Bu da beni yetersiz pasif bir yetişkin yaptı.

Bilmiyorum artık açılacağımı pek sanmıyorum. Bu utangaçlık çekingenlik geçmez bence.

Artık benim hayattan pek beklentim yok heveslerim hayallerim içimde kaldı hayatta çok şey kaçırdım. Gençliğimi de hiç yaşayamadım bunun telafisi yok. Bazı şeyler için geç kaldım bunun farkındayım. Sadece bir işim olsa hayata tutunmam için yeterli. Sosyal hayat aşk hayatı ya da diğer şeyler olmadan da yaşayabilirim.

Haklısın. Teşekkür ederim.