Aşk acısı çekince neler yaşanır yazar mısınız?

Evinin, seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin..
Sokağa fırlayacaksın..
Sokaklar da dar gelecek..
Tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi..
Ne denizin mavisi açacak içini, ne de pırıl pırıl gökyüzü.. Kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin..
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan..
“Önemli olan sağlık, yaşamak güzel, boş ver her şey unutulur.”diyecekler..
Sen hiç birini duymayacaksın..
Göz yaşlarından etrafı göremez hale geleceksin..
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz..
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin.
“Ölüme çare bulundu” ya da “Yarın kıyamet kopacakmış deseler” başını kaldırıp ne dedin diye sormayacaksın.. Yalnız kalmak isteyeceksin, hem de kalabalıkların arasında kaybolmak… İkisi de yetmeyecek..
Geçmişi düşüneceksin..
Neredeyse dakika dakika..
Ama kötülerini atlayarak..
Onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin..
Gittiğin yerlere gitmek…

Bu sana hiç iyi gelmeyecek..
Ama bile bile yapacaksın..
Biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın..
Aslında kurtulmak istediğin halde o acıyı yaşamak için direneceksin..
Hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin..
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin..
Herkesi ona benzetip..
Kimseyi onun yerine koyamayacaksın..
Hiçbir şey oyalamayacak seni.. İlaçlara sığınacaksın.. Birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan..
Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren.. Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek..
Boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin..
Uyumak zor, uyanmak kolay olacak..
Sabahı iple çekeceksin.. Bazen de “Hiç güneş doğmasa diyeceksin..”

Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler..
Ölmeyi isteyip ölemeyeceksin..
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak isteyeceksin..
Nafile!!!
Düşüncesi bile tahammül edilmek gelecek..
Rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin.
Sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin..
Telefonun çalmasını bekleyeceksin..
Aramayacağını bile bile..
Her çaldığında yüreğin ağzına gelecek..
Ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla.
Yüreğin burkulacak..
Canın yanacak..
Bir daha sevmemeye yemin edecesin..
Hayata dair hiç bir şey yapmak gelmeyecek içinden…

Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın.. Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefret edecesin..
Yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin..
Onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek.. Ama bir umut..
Onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu..
Bu umut seni gitmekten alı koyacak..
Gel git ler içinde yaşayacaksın..
Buna yaşamak denirse….

Bir gün anlayacaksın beklemenin de işe yaramadığını,
bir yerlere ulaşamadığını..
Arkana dönüp baktığın da yine aynı duvarı göreceksin.. Hiç ilerlememişcesine..
Kendini kandırdığına o zaman inanacaksın..
“Geleceğin bir gün” diyenler gelmeyecek hiç, ya çok uzakta olacak,
ya da sen ulaşılmaz bir yerlerde...

Can DÜNDAR yazmış bize okuyup acı çekmek düşüyor. Umarım aşık olmuşsundur.