İnsan Soğuyor Zamanla.. ?

Zamandan Not: 10.4.22
Kalp kırıklıklarıyla dolu şu kısacık ömrümüz..
Ve onca kalp kırıklığına rağmen o kadar aptalız ki! Olmayacağını bildiğimiz sözlere kanmak mecburiyetimiz. İki güle iki balım canıma kanmış yüreğimiz.
Farkında olup zoraki olması acı.
Biliyoruz. Değişmeyecek hicbirsey. Bir umittir bekliyoruz işte hayattan..
Aynı şeyleri yaşayıp hicbirsey olmamış gibi gülerek kandırıyoruz aklımızı kalbimizi..
Beyin inanır gülüşe. Kalp uyanıktır ama bir o kadar sarhoş. Belki de sarhoş olmaya ihtiyacımız vardır. Farkında ama avutuyor avunuyor işte.
Adına aşk diyoruz sevgi, sevda.
Hangi sevda ölümüne seviyorum derken, sevdiğini paramparça edip popon dönüp yatacak kadar! Bunun adını neden kirletiyor insanlar. Bilmediği yasamadigi yanlış anlamlandirdigi.
Velhasıl kelam, bıktık ziyadesiyle..
Hiçbir sevgiye inanmıyorum. Dilenme açsan sevgiden aşktan sefkatten. Seni senden Yaradandan başka kimse anlamayacak!
Herkes seni menfaatlerince kullanıp, herseyi işine geldiği gibi anlayacak öyle isteyecek.
Sevseydi gelirdi, sevseydi yapardı.
Çünkü sevmek..
Kırmadan, üzmeden, saf kalandı..
Saf kalamadık bizde. O baktığımız insanlara benzedik.
Duyguların derinse yalnızsın bu hayatta.
Bir başınasın.
Zayıflığını gosterme kimseye. Çünkü seni tam ordan defalarca vuracaklar!
Allaha emanet ettiklerimizi, zamanı geliyor yine ona havale ediyoruz.
Artık susuyorum konuşmak yerine. Bende bitti umud edilen hersey.
Yanlış anlaşılmasın onunla var olmadım ki herhangi biseyde yok olayım.
Mesele bizim kendimize yaptıklarımız. Acizliklerimiz..
Vefanın adı yüzsüzlük olmuş.
Mahşerde alacağımız çok, uğraşacak kadar değerli görmüyorum bile. Fakat alacağım olsunlar alınacak öyle ya da böyle.
Şimdi soruyorum evrene:
BANA GÖREYKEN ALIP VERDİN KAFANA GÖRE. VER ŞIMDI SAFLIGIMI, KALBİMİ?

Arkadaşlar! Kendimle konuşurum bazen dökerim böyle. Eşim için o kadar çok fedakârlık merhamet empati yaptım ki artık soğudum sevemiyorum onu. Bir duruşu olmayan verdiği sözleri boşa çıkaran birinden..