Öpüşmeyi bilmeyen biriyle öpüşmek ister miydiniz?

Bu durum beni ne soğuturdu ne de heyecanlandırırdı. Muhtemelen sadece gülüp beraber eğlenmemiz ile sonuçlanırdı. Çünkü ben de hiç bir şey bilmiyorum. Ne hissettirdiği konusunda tek gram dahi fikrim yok. Birlikte denediğimiz hiç bir şeyin kusursuz bir ciddiyetle yaşanmasını zaten hiç istemiyorum. Bence her şey birlikte sakarca, yarım yamalak ve eğlenceli olmalı. Çünkü ben birlikte gülmekten, sevinmekten, öğrenmekten mutlu oluyorum. Hayatta hiç bir şeyi kusursuz bir plan ve mükemmelliyet içerisinde yaşamak ve tanımak istemezdim. Bu konuda karşımda ki insan kendisine bir eğlence payı çıkarmıyorsa birbirimize hiç uyumlu olmazdıkta. Çünkü her şeyi dört dörtlük tasarlayıp isteyen birine kendimizi ne kadar yakın ve ait hissedebiliriz ki. Bu bir iş mi? Bu gerçekleştirme mecburiyeti duyacağımız bir hedef mi? Bu sadece bir davranış. Ayrıca bizi her yönümüzle olduğumuz gibi tanımayı sevmeyi, tüm kusur ve eksiklerimizle kabul etmeyi bilmeyen biriyle hangi anı güvenli, rahat ve mutlu yaşayabiliriz. Bizim var olma sebebimiz ve tüm hayatımız karşımızda ki insanın mükemmele ulaşma isteğinin bir tatmini mi? Tüm değerimiz sadece onun kendisi için gerçekleştirmeyi dilediği, bizden istediği gibi bir araç olmak mı. Aslında sırf bu konudan dahi kim narsist kim değil her şey ortaya çıkartabilirim. Çünkü narsistler için ilişkiler en fazla birer araç olabiliyor. Hedef belirledikleri niteliklere sadece birer basamak olarak yaşanıyor. Onların derdi var olanı tüm haliyle sevmek değil ki. Hiç bir yönleru yaşamak ve yaşatmak değil, her yönüyle hep nüfus etmek, istemek, almak, tüketmek ve bitirmek. Kendi tatminleri için.

Ama hayır, hiç bir şeyin beni tatmin etmesine ilişkin bir isteğim ve dileğim hiç olmadı ve olmayacak. Kaldı ki insanın kendi kendisiyle keşfettiği ve yaşadığı şeyler bile ne harika. Sadece bunları paylaşabiliyor olmak bile ne güzel aslında. Önemli olan sadece paylaşmak. Hiç bir beklenti içerisinde olmadan sadece içimizden öyle geldiği, öyle hissettiğimiz gibi; hislerinizi duygularımızı, hayatı yaşamak ve paylaşmak.. Birlikte çoğaltmak ne güzel..

Hem zaten hayatın tüm kusur ve eksikliği içinde bile kendi tatlarını, kendi zevklerini, kendi bilgi ve becerilerini kendisiyle kuramayan, geliştiremeyen, kendisini tanımayan biri başkalarına ne sağlayabilir. Kendi mutluluğunu kendisiyle ortaya çıkaramayan başkasına ne kadar sadık kalabilir? Hissedeceği her şeyi başkalarından talep eden, isteklerinin hep giderilmesini bekleyen, her şey için diğerlerini sorumlu tutan, karşılanmadığı her şey için başkalarını suçlayan, cezalandıran, saldıran, şikayet eden, hayatı hep kendi isteği ve çıkarları için diğerlerini değiştirmeye çalışan, dinlemeyen, anlamayan, sevmeyen birileri, kimseye yeterince hiç tanıdık gelmiyor mu?

Kısaca başkalarıyla olan her şey başkalarıyla ilgili. Ama beni öpecek birinin bir çok şeye sıfırdan başlaması gerekirdi. Ve bu onun için eğlenceli değilse benimle hiç vakit kaybetmesin isterim. Çünkü muhtemelen hissedeceğim şeylerin tuhaflığına alışana kadar sadece gülücem 😹