Arkadaşlar ben annemi 16 Yaşında kaybettim. O zamandan beri git gide anneme benzediğimi hissediyorum. Kafama takıyorum en ufak şeye vicdan yapıyorum kardeşlerime babama sevdiğim insanlara. Üzgün olmayı bırakın mesela babam yorgunluktan sessiz sakin oturunca neye üzgün diye günlerce kafama takıyorum. Annemi kaybettiğim zamanlar anksiyete krizleri geçirmeye başladım ve üç dört defa taşikardi geçirdim 170-180 nabızla acillere gittim. Şimdi o anksiyete krizlerim geçti ama kalp ilacı kullanmaya başladım bir ay önce. Çok stres yaptığım için kafama çok taktığım için kanser olacakmışım gibi hissediyorum bir gün. Ve kesinlikle erken öleceğimi de.
Bu yüzden çocuk da istemiyorum evlilik de. Geride birilerini bırakmak, üzmek hele ki evlatlarımı annesiz bırakıp benle aynı şeyler yaşatmaktan korkuyorum. Sizce doğru mu düşünüyorum.
Bu yüzden çocuk da istemiyorum evlilik de. Geride birilerini bırakmak, üzmek hele ki evlatlarımı annesiz bırakıp benle aynı şeyler yaşatmaktan korkuyorum. Sizce doğru mu düşünüyorum.
Aşk İlişkileri
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer