Kendim kendimi duyabiliyorum, o bana yetiyor. Başkalarının duyması için suskunlaşmıyorum ben. Kimse görmesin, duymasın hatta varlığımı dahi hissetmesin diye yapıyorum. Böyle anlarda sadece kendşme ihtiyaç duyuyorum ben, her şeyden uzaklaşıp sadece kendime çekilme gereği duyuyorum ve o kabuğa da kimsenin dokunmasına izin vermiyorum. Oradan yenilenip çıkmam gerekiyor tekrar hayata kaldığım yerden devam edebilmek için...
Toplumlarda olmuyorum.. düsüncelerimin okunacagini veya kendimi ele verecek gibi oluyorum bazen.. ne kadar kendime guvensemde. O yuzden dikat ile bana bakana laf atarim.
Bende merak ediyorum. var mı acaba. (Beni tanıyor olabilirmisin. Daha dün akşam DUYDUNMU SUSTUKLARIMI diye duvara yazmışlar önünde selfie yapıp whatsapp durumu yapdımdııı😁😁)
Ya susmak ya da susmaktan daha kıymetli bir söz söylemek..
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Her insanın çektiği sıkıntılar vardır. Anlatmayı sevmiyorum anlatıp düşündükçe yeniden oluyor gibi oluyor onun için en iyisi geleceğimize bakmak olur bitmiş gitmiş