Bu zamana kadar sabah akşam onu düşünmeni sağlayan kişiler senin için ne yapmıştır?

Benim düşündüğüm insanlar benim için bir sürü şey yaptılar, kendilerini bilirler... Benim için bir şey yapmayan veya kafamın uyuşmadığı, asla uyuşamayacağım bir insanı düşünmem, gereksizdir. Bu noktada biraz kendimizi düşünmeliyiz, kendimizi dinleyip -ne yapıyorum ben? diye sorgulamalıyız kendimizi. Üzülmememiz lazım, kırılmamamız lazım, hayat bunlar için çok kısa. Bırakın sizin için hiç bir şey yapmayan bir insanı, böyle bir düşünsel çaba mazoşistliğe girer kanımca. Çünkü kendimizi yıpratıyoruz, bunu zamanında yoğun bir biçimde deneyimlediğim için böyle düşünüyorum. Kendimden çok başkalarını düşünür, acaba onu nasıl mutlu edebilirim diye düşünüp dururdum beni düşünmeyen insanlar için.