Beni sevmeyen kişiyi sevmem, sevmeye devam edemem. Bu şıkkı eliyorum. Beni seven insanı sevmek isterim ama sevemiyorsam da o sevgiyle beslenip ona haksızlık edemem. Onun da kendine haksızlık etmemesini isterim, benden vazgeçmesini isterim. Kendi kıymetini bilmesini isterim.
Her ne kadar sözlerini tasvip etmesem de şu şarkıyı paylaşmak istiyorum.. Sevilde, sevme.. Ağlama, ağlat.. Yoksa zehr olur, bu tatlı hayat..
İkisi de tek başına kötü değil aslında. Hayata bir kez geliyoruz neticede birini sevmek veya bir tarafından sevilmek zorunda değiliz biz kendimizi sevelim yeter.
Karşılıksız sevmek de karşılıksız sevilmek de berbat bir duygu. En iyisi sevdiğin kişi tarafından sevilmek veya tam tersi sevildiğin kişiyi sevmek.
Sevememek bana göre öyle aman aman büyük bir sorun değil. İnsanın karşısına sevmeyeceği bir çıkmamıştır öyle bir şansı bulamamıştır diyebilirim. Fakat sevilmemek bana göre çok daha büyük bir problem. İnsan hayatının her döneminde onu yokluğunu ve boşluğunu sonuna kadar hisseder. Çünkü sevmek ve sevilmek gerçekten de her insan için büyük bir ihtiyaçtır. İkisinden birisini seçmek zorunda kalsaydım eğer ben sevmesem bile sevilmeyi isterdim.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
İkiside elde değil ama sevememek daha kötü sanırım. Çünkü sevilmemek başkalarının işi, sevmek bizim. Bizim yapamadığımız manasına gelir bu da.
Sevilmemek daha kötü. Sen seviyorsun, değer veriyorsun, önemsiyorsun ama o sana karşı bomboş. Sen sadece sevdiğini "sanmış" oluyorsun. Sonra kimseyi sende sevemiyorsun.
"Sende sev ama sevilme.. Aşk acısı cek ben gibi" demiş Yıldız Tilbe. Bu açıdan bakınca sevilmemek. Zaten sevilmeye sevilmeye, sevgiyi elimizden almıyorlar mi? Sevmeye değer ne kalıyor?
Bir sarki sözü vardı bu sorunun cevabı olabilir mi? . ( dünyadaki herkes için herhangi birisin herhangi biri için de dünyaya değersin, suçlusun cezan ömür boyu sevilmek, ama sevildigini hiç bir zaman bilmeyeceksin.)