İlişkilerde hep terk edilen olmak?

Şu ana kadar hiçbir ilişkimde ilk hoşlanan, ilk adım atan olmadım. Hep karşı taraf geldi ve ister tanımadığım olsun ister arkadaşım, kabul ettim. Zamanla o kişiye bağlandım. Onun bana olan ufak hislerinin yanında benim hislerim zamanla büyüdü. Söylediğim gibi, başta o kişiye karşı hiçbir duygum yoksa veya arkadaşça olsa bile, o kişiden adım gelince zamanla çok büyüyor hislerim. Ve karşı tarafa inanılmaz bir ilgi gösteriyorum, hayatında göremeyeceği değeri veriyorum. Sürekli iltifatlara, hoş davranışlara boğuyorum. Sonra bi' bakıyorum, bitirmek istiyor. Bir oldu diyelim, iki oldu, üç oldu... Hepsi tamam da, şu ana kadarki a'dan z'ye istisnasız tüm ilişkilerimde nasıl böyle oluyor? En efendisinden en serserisine, en romantiğinden en odununa çok erkek hayatımdan geçti ama nasıl verdiğim yüksek ilgi, sevgi ve değerle kalakalıyorum? Sorun bende mi? Neyi yanlış yapıyorum?

Hiç arkadaşım olmadığı için buraya yazmak istedim, belki 1-2 fikir veya tavsiyeyle toparlanabilirim. Yardımcı olursanız sevinirim.