Kadın bir sorum var. Sizce haksız mıyım?

Ama şöyle bir durum var. Geçen sene yine ayrıldık ve bir anda konuşmadan etmeden terk etmeye kalktı. Ben de gel yüz yüze konuşalım dedim ve bitirdik. Sonra 3 ay sonunda tekrar deneme kararı aldık ve o barışalım dedi benim de niyetim olsa bile. Ve ondan tek rica bir daha böyle bir durum olduğunda al karşına konuş lütfen demiştim. Para mevzusu şu. 2 hafta önce bayramda tatile gidelim mi dedi yer buldu ve oteli tutalım dedi. Parayı gönderdim ve oteli tuttuk. Sonra kavga edince tatil parasını geri göndererek ayrılık ilanı yaptı. 32 yaşında adamım ben ve sen de 30 yaşında kadınsın çocuk gibi basit bir kavga buralara geldi. Bu ağır bir tahrikti ve baktım yüzleşmiyor kalktım gittim. Ne öfkelendim, ne de ona saygısızlık ettim. Ki 10 gün yurt dışına gittiğinde falan bile anahtarını bırakırdı kedilerine bakardım. Ben o evin yabancısı değilimki.

Yarı yarıya ödemiştik. Ki kavga etmeden önceki hafta sonu da gayet iyidik. Ya sorun yoktu diyemem ilişkide. Her ilişkideki gibi sorunlar ama. Ayrı eve çıkmak istiyordu falan ve yıl sonuna kadar vakti vardı. Ben de olumsuz değildim, sadece bazı maddi sorunlardan dolayı makul hareket edelim seneye de bulur çıkarız demiştim. Tek gerginlik buydu yakın zamanda. Ama ardından tatil planları yaptık, monotonluğa sardı diye gittim konser bileti falan aldım kafamız dağılsın dedim. Detaylar detaylar işte ya :D Yüz yüze konuşma yoluna gitse inanın öfkesine de diline de çok hakim bir insanımdır. Kalp kırmam, ama bunu zayıflık sanıyor aslında. Böyle süreçlerde özlemesine izin verip daha güçlü durmalıymışım. Yahu 2,5 yıllık sevgilime neden rol yapayım. Tezcanlılığım yüzünden gittim kapısına keşke gitmeseydim. Ama hatanın neresinden dönersen kardır 4 5 gündür ayrılığı kabul ettim numarasını da sildim aramıyor sormuyorum.

Umarım özler. Bunu da barışalım özlüyorum diye söylemiyorum. Sadece yüzleşmek için. 2,5 yılı bir anda silebileceğini sanmıyorum kimsenin. Dünyanın en güçlü, en ketum insanı gibi duruyor, ama bu bir zırh biliyorum.

Evet öyleyim. Ben gurur yapmam ya ne hissediyorsam o : ) Sadece aşk değil mevzu ya, benim genel durumum sevdiklerime karşı hassas olmam. Kalp kırmak, egoma yenik düşüp canım yanarken can yakmam vicdanıma yük olur uyutmaz beni. Çok anı var bide ya. İki tane kedi büyüttük beraber. O kedileri ayrı özlüyorum zaten. biz geçen yaz ayrıydık, ama iletişimimiz vardı. Bana evin anahtarlarını bırakmıştı ve ayrı olmamıza rağmen onları beslemeye gider gelirdim. şimdi de kavga anı evine gittim diye takıntılı sapık oldum :D Üzülüyor insan bunlara haliyle. Kaç kişiye verebilirsin ki o anahtarı ya da kedilerini emanet edebilirsin.

Şu an ayrıyız zaten. Söyleyeceklerim içimde kaldı, bir açıklama yapmadı bana çünkü. Eskisi gibi hissetmiyorum dedi sadece, ama küçük bir kavgayı bahane ederek yaptı. Eee madem öyle 2 hafta önce neden benimle tatil planı yapıp otel tuttun. Aklım almıyor gerçekten. Bu düşünceler zorluyor beni.

Gerçekten öyle. İnsanlar kafayı yemiş : ) Duygusal zeka bakımından yerlerde olan insanlar ilişki yaşamamalı.

Böyle bir tecrübe yaşamış olmanıza üzüldüm, ama bunu yapan tarafın siz olmaması da aynı ölçüde sevindirici. Öyle bir duruma sokmam kendimi. 2,5 seneme saygım var ve güzelce konuşmak mantıklı ve masum geldi her zaman. İyi olmanın yolları peşindeyim tamamen. Evet şu konuda çok haklısınız o beni çözdü. Belki böyle zamanlarda ezber bozup kendimi tutsam bu kadar üstüme gelemez ve bu kadar rahat davranamaz. Kaybetmekten korkumu biliyor çünkü. En son numarasını sildim ve instagramdan beni engellemesini rica ettim. Ergen de istersen bana iyi gelmiyor dedim. 3 ay ayrı kaldığımızda da böyle büyük hareketler yapmıştı ve ben kendimi geri çekince barışmak istemişti. Bu saatten sonra dönsün barışalım kafasında değilim. Sadece bir açıklama, güzel bir veda derdim, ama olmazsa da yapacak bir şey yok.

Çok haklısın. Bende bir tane ayakkabısı kaldı onu da kargoyla göndereceğim. Hiç yanına falan gitmeyeceğim.

Çiğlik olmaz mı ya :D

Haklısın bırakayım o istesin ayakkabıyı.