Çok duygusal olduğunuzu kanıtlayan bir anınızı paylaşır mısınız?

Evli olduğum için başka ilde oturuyorduk ailemde İstanbul'daydı babam beni aradı bı gün annen hastalandı yoğun bakıma aldılar dedi. Neyi var diye sordum birşeyi yok tansiyonu yükselmiş dedi. Ben tabi yoğun bakımın Y'sni bilmiyorum ozamanlar ömrüm boyunca hiç görmemişim yaşamamışım. Meğerse ya ölün çıkacak ya dirin öyle bir yermiş sonradan öğrendim gittiğimde, banada birşeyi açıklamıyolar telefonda.

Ondan sonra bindim gittim ben eve geldim abimle babam başladılar beni görünce ağlamaya. Beyin kanaması geçirdiğini söyledi babam iki gün önce banada hemen o an haber vermemişler iki gün sonra aramışlar. Beyin kanaması ne onuda bilmiyorum hiç araştıra araştıra öğrendim Allah düşmanımın başına vermesin. Sabah olur koşa koşa giderdik hastaneye yoğun bakıma sokmazlardi bizi korona vardı ozamanlar. Babam hastanede kalırdı biz abimle dönerdik akşam olunca 1hafta böyle sürdü. Geceleri evde hiç uyuyamaz ağlardım sabahlara kadar Allah'ım neden bana bunu yaşatıyorsun ben ne günah işledim diye. Çünkü benim annem okadar güçlü bir insan ki onun böyle olacağını hiç tahmin edemezdim hayatımda ilk defa yıkılmıştım. Yoğun bakıma girdiğim ilk o anı unutamıyorum annemi orada görünce böyle içimde birşeyler koptu o an. O kadar zor ki sol tarafına felç gelmiş. O haliyle bile bana ağlama sakın metanetli ol iyileşicem ben dedi. Şimdi iyi çok şükür yavaş yavaş yürüyebiliyor kendi ihtiyaçlarını karşılayabilecek durumda. Ama çok zor günlerdi ölene kadar unutamam o günleri. Hatırlayınca bile ağlarım hep o anlar gelir gözümün önüne.