"İnanmıştım sana" cümlesini çok söylettiler mi?

İnandım, inanmıştım ve inanıyorum. Acaip bir döngü. Yaş büyüdükçe sanki inandığımız şeyler, anlam yükleyip inanmaya çalıştığımız her an başkaymış. İnanmıştım dedirttiler fakat inanmaktan vazgeçmedim. Hayallerden, bağlanmaktan, sonuna kadar gitmekten, gözlerine bakıp iç çekmekten, aşktan hiç vazgeçmedim. Beni yanıltmayan bir kadın, sonuna kadar gidebildiğim korkmadan. İlk defa çok yaklaştım aşka bu kadar. Ama ona inanmıştım demeye değil de onu kaybetmekten çok korkuyorum. Gözlerini göremezsem, ellerini tutamazsam, saçını koklayamazsam diye ilk defa bu kadar korkuyorum. Bana ilk defa yanımda olduğunu, ellerimi hiç bırakmayacağını, gözlerini benden ayırmayacağını, her gün mutlu olacağını, aşka inanmıştı. İlk defa aşka bu kadar inanmıştım, yakındım, korkunun ne demek olduğuna inanmıştım.

Bı kere kendi içimden dedim sonra olayı çözdüm bı kızın üstüne düşmüyecekmissin köpek muamelesi yapicakmissin onun senin yanında olması için onuda ben yapamam karekterime uygun değil yani kimse dedirtemedi bı daha bende işime gucume bakıyorum boş şeylerle vakit geçirmiyorum kendimi geliştiriyorum sürekli

hiç kurmadım çünkü bu güne kadar 100 de 100 güvenilir olduğundan kimseye güvenmedim, inanmadım ve inaç eksikliğim beni her ne kadar depresif ve kimi zaman yalnız olmasa bile öyle hisseden biri yapsa dahi hiçtiyse güvenimi çiğneyen biri de olmadı bu şekilde çünkü o güveni zarar verme ihtimali taşıyan kimseye emanet etmedim.

Çok söyletmediler sağ olsunlar.. Çünkü çoğuna inanmıyorum zaten..
Sadece biz inanmak istedik, o kadar.. Yoksa kimin ne olduğu çok bariz bir şekilde ortada..
Bir bahaneye baktık.. İkna olmaya hazır bir halde..
Yeterki hayır öyle değil desin dedik..
Ama yanlış yapmışız.. K*hpeliğin yeri de zamanı da yokmuş.. Geciktik..

Söyletmediler kendimi insanlara çok kaptırmak istemiyorum biraz duygusallık var abartmaktan kaçınmaya çalışıyorum

Bu cümleyi hiç kurmadım. Hiç kandırılmadım çok şükür. ya da belki kandırılmışımdır ama farkında değilimdir 😅😂