Ne diyeceğimi bilemiyorum siz olsanız çeker gider miydiniz?

Merhaba arkadaşlar 1.5 yıllık evliyim eşimin ailesine yakın kendi aileme uzağım büyük bir şehirde yaşıyorum küçük bir yerden geldim ve buraya pek adapte olamadım. Karakterim itibari ile soğuk ve resmi bir yapım var eşimin ailesi ile çok samimi olmadım onlar hep oturup kalkalım iyi olalım istediler ama yanımda hiçbir şey konuşmadiklari aile gibi hissettirmesi ileri için uzak durdum. Aslinda bilerek yapılmış bir şey değildi her aile yapısı farklıdır onlarda bana farklı geldi. Eşim dediğim insan 1.5 yıldır seni idare ettim dedi seni kendi huyları mükemmel gibi ben artık seni istemiyorum içimde de bir his kalmadı saja dedi. Ben dedim saçmalama yuva kolay mı kuruluyor olabilir herkesin evliliği mükemmel mi seninde bana çok hataların oldu dedim. Ben mutlu olmak için yaşıyorum ne diye mutsuz olayım devam edeyim dedi. Ailesiyle beni bile konusturmustu biz sorunlarımızı konuşmuştuk ben ailesinde hoşlanmadigim bana ters tuhaf gelen şeyleri de söylemiştim. Kardesi bile benimle kavga etti halası kuzeni bile benimle tartıştı. Cunku eşim onları sevmediğimi benimsemedigimi söylemiş saçma sapan kendi ailesine bile öyle bile olsa bunlar söylenmez şimdi herkss iyi oldu ben kötü oldum. Belki dedim trip atiyordur öfke kontrolü olmayan biriyim sakinleşmeye çalışıp yanına gittim sarılmak istedim beni itti beni sevmediğini söyledi. Bosanma dilekçesi doldurmuştuk inat çok kavga etmiştik çünkü onu verecegini söyledi ben yıkıldım tabi hayatinda bir ailen bir halan olamamişim dedim ben 30 yaşındayım o 31 bu arada. Kriz geçirdim sonra bana öyle davranınca hiç mişim gibi her kadının zoruna gider panik atak var bende o da sakinleştirmeye çalıştı su falan döktü yüzüme sonra yatacam artık geç oldu yeter çok konuştuk dedi aynı yatağa yattık. Ben sarıldım istemedi sonra tekrar sarıldım çünkü gercketen sevdiğini sadece kızgın olduğu için öyle yaptığını düşünmüştüm sıktın ama artık yeter dedi. Kalkip gittim yanından adım atıyorum hala aynisin dedim sen bambaşka bifi oldun dedim bu arada sorunları çözmek istiyorsak annemi ara adım at demişti aradım dün annesini ben çok kırgınım affetmiyorum dedi ki affedilmeyecek ne yaptım bilmiyorum eşim olacak şahsiyete de dedim ben adım atıyorum kapılar kapanıyor yüzüme dedim demek ki daha çok çabalaman gerek dedi bende sizinde hatalarıniz var dedim sende mükemmel değilsin deidm. Senden normal şekilde boşanamiyor muyum illa aldatmam mi gerek dedi düşünebiliyor musunuz her zorluğu çeken ben onun kartları kapalı diye düğün kredisini bile kendi kartımdan aileme söylemeden çeken ben kapının önüne konulan da ben. Bayanlar bilir hislerimiz kuvvetlidir kimse kimseden bu kadar kolay vazgeçmez bundan bir bit yengi var dedim ki ailem de aynı fikirde belki de yok bilmiyoruz ama arkadaşları bile o seni çok seviyordu dedi. O yüzden çok üzüldüm lütfen kırıcı yorumlar yapmayın sadece dertleşmek istedim mahmeye bile çıkmak istemiyorum nasıl kaldırabilirim bilmiyorum