Sevgilinizin olmaması tercihiniz mi, şansınız mı?

Kısa kısa yazacaktım ama mantıklı sebeplerim var.


1. İlki, artık sevgililik diye bir kurumdan eser kalmaması. İnsanlar hiç birlikte oldukları kişileri onlar olduğu için sevmiyor, maddi durumlarına göre karar veriyorlar buna.


2. Bir insanı tanımak için yüzlerce kere randevu ayarlayıp para harcayamam, parama yazık olur. Onun yerine o parayla kendime yatırım yaparım.


3. Kadınlar “güçlü ve bağımsız” olduklarını söylüyorlar her fırsatta. Madem öyleler, neden başkasına ihtiyaç duysunlar? Neden bir erkeğe ihtiyaç duysunlar o halde? Bunu söyleyip bir ilişkiye ihtiyaç duymaları kendileriyle çelişmek olur.


4. Hiçbir ilişkiden hasarsız çıkan bir erkek görmedim. Hep erkek bir şeyler için uğraşıyor, kadının tek yaptığı olduğu yerde oturmak. Nefes alsa yeter kafasında çoğu hemcinslerim, o yüzden kendini prenses sanıyor kadınlar. Egoları tavan yapıyor.


5. İlişkiler bu hayattaki en büyük psikolojik testlerden biri. Durmadan kadının testlerine maruz kalmak zorunda kalıyorsun (dırdırlar, “canım yardıma ihtiyacım var, gelebilir misin” diyip işine ne kadar sadık olduğunu sınamalar vs). Ben böyle bir riske giremem.

Şans zaten bende olmaz çünkü çirkinim boyum kısa diye beni kimse sevmez kime teklif etsem sen kimsin be hoduk aynadan haberin yok mu el aynası vereyim kullan gottumun ikizi der reddeder beni kendine mi layık gördün diyip hayata küser topukları kıçına vura vura vura vura kaçar anca olbot bor gon sononde olor diye nasihat verir oysa ki bu yaptıkları trilyon kazanan birinin asgari ücretliyi teselli etmesi gibidir