''Neden sevgilin yok?'' sorusuna nasıl cevap veriyorsunuz?

2019 Ekim ayında tanışmıştık. Bana göre mükemmel biriydi, aynı yerde çalışıyorduk. Sonra arkadaş olduk, beraber gezmeler, eğlenceler... 11 Kasım'da sevgili olduk, o gün ilk ilişkimizi yaşamıştık. Hiç unutamam, onunla geçen her saniye beynimde 8K kayıta geçmiş. Aşk konusunda NİRVANA'ya ulaşmıştık, birbirimizi delice seviyorduk, her saniye yan-yanaydık. Sonra evlenmeye karar verdik ama benim evlenecek durumum yoktu. Babam yok, annem, kız kardeşim ve ben, başka da kimsem yok. Onun ailesinde de kısmen benzerlikler vardı. O zamanlarda benim annem Türkiye'de çalışıyordu, bebek bakıcısıydı. Ondan başka kimsem olmadığı için de kendim gittim kızı istemeye. Kız ile 2019 31 Aralık günü onun evine gittik, giderken çok korktum ama soğukkan davrandım, abisi ve babası yanlış anlarsa beni vururlar vs. diye. Neyse evine geldik girdik, evdekileri ile tanıştım, babası ve abisi çok güzel insanlardı, temiz kalpli, anlayışlı, misafirperver... Anlattım durumu, olanı-biteni, kızı istedim. Öncesinde vermemezlik yaptı annesi, evdeki herkes razıydı ama annesi kızımın uzakta (başkentte) yaşamasını istemem dedi. Haklıydı tabi. 3 gün onun evine yakın bir otelde kaldım. Bir şekilde evindekilerle anlaştım. 1 ay Sonra da Çalışmak için Türkiye'ye geldim ( evdekileri biliyor). Sonra da çalışmaya başladım, baktım burada ortam farklı, insanların düşünceleri farklı. Bende kendi sferamı değiştirmeye karar verdim. İlk geldiğimde 20 yaşımdaydım. Geldikten 4 5 ay sonra kız ile kavga etmeye başladık, olur olmaz şeyler yüzünden. Yani uzun lafın kısası o oldu, şu oldu, bu oldu derken küstük. Tam 1.5 yıl hep aradı, mesajlar yazdı, ağladı, yandı. Ama ben hiç dönüp bakmadım. Koç burcuyum, çok pis karaktere sahibim. Şu 3 yıl içerisinde arada sırada özlediğimiz zaman 6 7 ayda bir konuşur olduk. Ama onu unutup da başka birisiyle sevgili olmadım, olamadım da. 2 gün önce aramış, bugün dönüş yaptım. Hüngür hüngür ağlıyor, evleniyorum diyor... Nereye kaçacağımı, nerede haykıracağımı bilemedim. "Ömür boyu nerede olursan ol, mutlu olmanı dilerim. Ben seninle ömrümün sonuna kadar yaşamak istemiştim, kısmet değilmiş - nasip olmadı, çaresizliğimle kaldım. Ama sana verdiğim sözümü tutarım, en azından kendim için; ben seninle evlenmeden başkasıyla yaşamam, evlenmem, sevgili olmam demiştim ya. Artık gerçekten böyle. Hayallerimde, kalbimde ve aklımda yaşarsın. Hoşçakal". Bu cümlelerle konuşmayı bitirdim ve içimde çığlık attım, haykırdım, ağladım ama kimseye de hissettirmedim. Size tavsiyem; bir insanı seviyorsanız, ona aşıksanız o insanı üzmeyin. He bir de bu Türkiye denen lanete dönüşmüş ülkeden hadi ordan olup gidin. Burası hayallerin, hedeflerin ve hayatın yıkıldığı ülke. Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim, kendinize iyi bakın...

Hayalimdeki saf ve temiz ilişkiyi yaşayacak birini bulamadım henüz. Günümüz şartlsrı ve gençlerin utanma duygusunun kalmamış olması insanları daha az güvenilir hale getirdi benim için. Birisi beni sevdiğini söylese bile 2 kere düşünürüm artık.