Gözden uzak olan gönüldende uzak olur mu gerçekten?

Iş yerinde ilk gördüğüm andan itibaren deli gibi hoşlandığım biri vardı. Konuşmadan çok bakışmaydı bizimkisi ama başkalarıyla konuşurken rahat olan ben onunla konuşurken tıkanıp kalıyordum. Bu böyle bir süre devam etti ama anlıyordum o da boş değildi.

Sonra birgün biriyle konuşurken laf ona geldi. "Bu da kız kaçırmış, nişanlanmışlar" dedi. Başımdan aşşağı kaynar sular döküldü sanki... Ben parmağında hic yüzük görmemiştim.

Bi süre sonra bu bana soğuk davranmaya başladı nedenini anlamadığım birşekilde. O ara yüzüğünü fark ettim. Birkaç hafta sonra yine eskisi gibi davranmaya başlayınca yüzük müzük yoktu. Ne yapmaya çalışıyor bu diye düşündüm.

Benim başıma gelse çok üzüleceğim birşeyi hemcinsimi yaşatmak istemediğim için iş yerinde o yokmuş gibi davranıyorum, denk gelince konuşuyoruz tabi ama fazlası yok. Bazen kendimi onu izlerken yakalıyorum. Onu sevdiğimi söylememek için kendimi zor tutuyorum. Bu kalbimin sesini kısamıyorum. Onu artık görmemek için işten ayrılacağım.
Görmeyince unuturmuyum?
.

Bu arada ben oraya başlamadan önce başka biriyle nişanlısını aldatmış. Umarım kız sadece kaçtığı için herşeyi bilip susmuyordur