Benim için evet. Gözden uzak illa canlı kanlı olarak karşımda değil, sosyal medyada bile iletişimim yok ise ve görmüyorsam o kişiyi, gönüldende ırak olur.
Doğruyu söylemem gerekirse evet, tabiki bunu fiziki olarak uzaklık değil sadece iletişim sohbet anlaşma uzaklığı da buna dahil olur çoğu zaman elimizde bulunan imkanlarla birbirini anlamak mümkün, ancak iletişim eksikliği olursa saygı sevgi olmazsa gerçekten de her şey bitmeye hazır olur. Belirli bir süre sonra unutulur fakat şunu unutmamak gerekir ki vefat eden insan dahi ilk zamanlar olduğu kadar kimsenin düşüncesine gelmez ama kalpten bağlı olan insanlar ve birbirini anlayan insanlar için uzaklık yoktur.
Her zaman geçerli olan bir önerme değildir. Öyle insanlar vardır ki, 10 sene 20 sene hatta 30 görmezsin ama sevgisi de bir gram eksilmez. Ama bazıları da vardır ki 3 ay geçsin hatıranda, gönlünde ona dair bir gram bile bir şey kalmamış olur.
Gönülden uzaklık, tamamen kişiyle ve ilişkideki bağla alakalı bir konu. Fiziksel uzaklık, güçlü bir sevgi ve bağlılık varsa duyguları zedelemez. Oğuz Atay'ın da dediği gibi; kalbine bir yer açtığın biri, aslında hep seninle olur. 💫 Ancak bazı insanlarda fiziksel mesafe, bağı zamanla zayıflatabilir. Bu yüzden önemli olan, hislerin samimiyetini ve iletişimi koruyabilmek. ❤️😊
Bazen olur… çünkü insan gözleriyle besler sevgisini. Görmeyince eksilir, dokunamayınca unutmaya meyleder. Günler geçtikçe yüz silikleşir, ses hatıradan çekilir; kalp de zamana yenik düşer. Ama bazen de olmaz. Bazı insanlar vardır, gözden uzaklaştıkça gönle daha derin yerleşir. Çünkü gerçek sevgi gözle değil, hatırayla yaşar. Görmeyince bitmez; aksine, özlemle büyür. Uzaklık o sevgiyi sınar; yüzeyde olanı eleyip, derinde olanı bırakır. Aslında bu söz şunu söyler Gözden uzak olan değil, kalpten uzak olan gider. Göz sadece bahanedir. Kimi sevgiler göz ister, kimi sevgiler zaman, kimi sevgiler ise sadece sadık bir hatırlayışı. Ve insan en çok şunu acıyla öğrenir Gözden uzak olan değil, unutulan gönülden uzak olur.
Ruhun bir yere, birine ait hissetmesi çoğu zaman yeterli geliyor; insanı sakinleştiriyor, toparlıyor. Ama iş tek kişiye odaklanmaya geldiğinde mesele derinleşiyor. Çünkü orada aidiyetle birlikte beklenti, kırılganlık ve bağımlılık ihtimali de giriyor devreye. Belki de denge şu noktada:Ruhunun bir yere yaslanması, ama tüm ağırlığını tek noktaya vermemesi. Birini merkezine almak, ama kendini o merkezin dışına itm emek. Aidiyet besleyici olabilir; fakat özgürlükle yan yana durabildiğinde gerçekten sağlıklı oluyor. Aksi hâlde insan, sevdiği yerde değil, bağlandığı yerde kalıyor.
Kalp söz verecek kendine , ruhunu ait hissettiğin kişiye yanlış yapmayacaksın, budur insana yakışın da zaten. Bir kişi olsun kalbinde ruhun da aklında sağlam olsun. Dertte onda şifa da onda olsun.
Kalp, en önce kendine söz vermeli. Sevdiğini incitmemeyi, ait hissettiğin ruha yük olmamayı. İnsana yakışan; sevmek kadar, doğru sevebilmektir zaten. Kalbinde bir kişi olsun ama öyle geçici değil; aklını dağıtmayan, ruhunu yoran değil, toparlayan. Derdin sende büyümesin, onda sükûnete dönüşsün. Şifayı uzaklarda arama; doğru insan, yarayı da merhemi de birlikte taşır...
Gönülleri bir etmiş olanların gözleri aramaz ırağı, gönülleri bir edememişlerin, yanyana olsalar dahi gözleri arar uzağı. Mesele gözden uzaklık değil di hiç bir zaman, gönüle yakınlıktı.
Gözünle bakarsan uzak olduğunu görürsün ama kalple bakarsan her an yanındadır zaten. Uzaklığın bir önemi yok ki uzaklığı göz ile hesaplarsan yanılırsın. Kalp ile ölçmelisin bak bakalım kaç km...
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Kadın Emeği 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
