Hayır değil keşke olsaydı bazen gerçekten ihtiyaç duyuyorum hani bu bir istek değil işte yanımda olsaydı aman sevgili olsaydık işte ne bileyim öpüşseydik sarılsaydık filan değil bu bazen gerçekten ihtiyacım oluyor yani kötü zamanlar geçiriyorum bazı sağlık problemleri filan var bazen diyorum ki yani şöyle yanımda olsaydı otursaydık filan böyle gözlerinin içine bakma şansım olsaydı sesini duysaydım İki kelime etseydik filan bazen insan bunlara ihtiyaç duyuyor mutlaka sevgili olalım İşte adı koyulmuş belli bir ilişkimiz olsun değil gerekirse yani abi diyeyim ama yinede benim hayatımda olsun istiyorum o kadar uzaktan sevmeye bile razıyım ki onda bir şey var bana böyle değişik gelen iyi geliyor sanki böyle bütün bedenimi bir hastalık sarmış da ilaç sadece oymuş gibi değişik bir şey böyle kelimelerle tarif etmek pek mümkün değil açıkçası yinede değerli benim yanımda değil ama umarım gerçekten kendi istediği kişinin yanındadır çünkü ikimizden birisinin artık mutlu olması lazım ya o ya ben oda mutlu değil çünkü hissediyorum o kadar içten hissediyorum şu anda onunda bir çok sorunla uğraştığını
Belki insan bir yerde kendi yanlızlığı ile de barışmalı. Kendi içtenliği ve sevgisiyle de el ele tutuşmalı.
Eskiden çok yalnız hissederdim. Epey bunalıma girdiğim de olmuştu. Kimsem yoktu. Hiç bir şey konuşamaz, paylaşamaz, derdimi, hislerimi anlatamazdım. Küçük bir sevginin, umudun kırıntısına koşar; bulduğum en ufak değere tutunup, büyük anlamlar yüklerdim. Gerçekten her şeyden çok yoksun, çok fakir ve kötü dönemlerden geçtiģim yapayalnız günlerimdi.
Sonra bu biraz değişti. Bir kaç yıldan fazla kalıcılığı sürmeyen bazı arkadaşlık ve çevreler geldi geçti. Şimdiler de ise çoğu zaman, bazen de hiç bir şeye öylece inanasım, koşup sarılasım gelmiyor. Gerçek ve sahici bulamadığım anlar oluyor. Zamanında her şeyi çok önemsemenin, fazla ciddiye alıp anlam, değer ve ayrıcalıklar yüklemenin yaşattığı kırgınlık ve yanılgıların içlerimizi bu şekilde sarstığını, tükettiğini, harcadığını hissediyorum.
Artık bir şeylerin sahte olmadığını sürekli gösteren, bizi yaşama bağlayan ve doyuran gerçekliklere; çekeceğim yalnızlıklardan çok daha fazlaca ihtiyaç duyduğumu görüyor, anlıyor ve kabul ediyorum.
Çünkü yanlış insanlara verilen her değer, yalnız olmaktan çok daha büyük, sarsıcı ve acı bir insanlık dramına yol açıyor. Güvenilir olmak, pek öyle herkesin harcı değil. Yaşam bunu bize her gün yeniden kanıtlıyor. O nedenle önce kendimize güçlü bir hayat ışığı olmalı ve sonra hep hayatta kalmalı..
Hayat seni, sevmediğinle seviştirir, sevdiğinle savaştırır… Kalbinin sahibi ile değil, mecburiyetin izniyle evlenirsin… Gönlünün hayır dediğine evet der dilin. Ömrünün geri kalanını, aynı evde, aynı odada, aynı masada, aynı yatakta, ama sana dünyalar kadar uzak olan biriyle yaşarsın… Kalbini kürtaj ettirmiş bir mahkum gibi, dolanır durursun kendi içinde… Etrafın “elalem ne der” telleri ile çevrilmiştir… Kendi hayatını uzaktan seyreden, mutsuz biri olursun zamanla… Ve kimse seni duymaz sen kaderine bağırırken… Gözün gibi baktığın tenin, ve herkesten sakındığın gözlerin, acımasızca yağmalanır her gece…. Sular yıkamaz gözyaşın olmadan üzerine sinen kiri… Çünkü, insan ait olmadığı insanın yatağında sürgündedir, ve ait olmadığı insanın hayatında rehindir..
Aklımda olan yanımda değil maalesef özlüyorum aşırı bir şekilde hep kalbimde taşıyorum sürekli seninle konuşuyorum anılarımızdan bahsediyoruz gülüyoruz eğleniyoruz günümüz büyük bir çoğu beraber geçiyor bir nebze özlemimizi azaltmaya çalışıyoruz sevgilim 😘🥰😍
Aklimda kimse yok ben hep dua ettim dualarim insallah kabul olursa ölmeden ölursekde napalim ahiretimiz guzel olur belki oda olmassa napalim Allah neyi hayirli kıldiysa oyle olsun