Ne vazgeçebilmek ne de affedebilmek... Bunun sonu nereye varır?

Herkese merhaba. Çok kısa anlatmak istiyorum durumu. Gerçekten Türk filmine dönen bir noktaya geldi ilişkim. 1 yıllık ve çok aşık olduğumuz emek verdiğimiz çok iyi anlaştığımız ve hatta evlilik hayali kurduğumuz bir ilişkide benim bir hatam oldu, o'na yalan söyledim. Olayın içinde 2. bir erkek var, ancak çocuğu sadece arkadaşım olarak gördüğüm halde o bana takıntılı imiş, beni tehdit de etmişliği vardı zamanında, korktum ve hiç bahsetmedim bu insandan sevgilime, ve gidip sonunda sevgilime yazdı. Sanki sevgilimi aldatmışım, ikisini aynı anda idare etmişim gibi olayları anlattı. Sevgilim de aldatılmış psikolojisine girdi, ona da hak veriyorum, ama ben de bunları hak etmedim. Ben gerçekten sevgilime aşıktım, benim hatam duygusal/fiziksel ihanet değil, yanlış bir psikoloji ile bu insandan hiç sevgilime bahsetmeyip saklamamdı. Niye böyle davrandım bilmiyorum ama çok pişmanım, 2 aydır her gün ağlıyorum sevgilimi çok seviyorum ve kimse umrumda olmadı o'ndan başka. Bu süreçte o da perişan oldu, çok ağladı, git gelller yaşadı. Beni 2 kez affetti sevgisinden dayanamayıp barıştı yeminler ettim bir daha hiç yalan söylemeyecektim, o da biliyordu. Fakat barıştığımız halde ve birbirimiz olmadan yaşayamadığımızı deneyimlediğimiz halde, bir anda aklına bu olay geliyor yine ve her şey güzel giderken başa dönüyoruz. EN son barıştığımızda bu son artık dedim, varsa var yoksa yok dedim. İnsan kaç kez affeder gibi yapıp vazgeçip tekrar gelebilir ki? Ben de çok yıprandım. Söz verdi, tamam dedi sensiz yapamıyorum sana güveneceğim, seni çok seviyorum bir daha bu konuları açmayalım dedi... Ve 15 gün sonra yine bir anda durduk yere o olayın aklına geldiğini ve bunu hiç haketmediğini ve hazmedemediğini söyledi. Ben de tamam bitsin tamamen dedim artık. Öyle deyince de unutmak vazgeçmek zor diyor tam bırakamıyor da beni. Artık en son ağlaya ağlaya engelledim her yerden, bunu ikimiz için yaptım. İkimiz de çok acı çekiyoruz, birbirimize daha sıkı sarılıp ders almış ve daha olgunlaşmış şekilde devam etmeyi o kadar isterdim ve hazırdım ki. Böyle bir şeyi ilk defa yaşadık, bir daha da asla olmazdı. İnsan sevdiğine 1 şans vermesi niye bu kadar zor? İlişkimiz yerine kendi gururunu ve duruşunu tercih ediyor. Çok seven insan şans verebilirdi bence. Siz ne düşünüyorsunuz?