Platonik aşkım akrabam?

nereden başlasam tam olarak bilmiyorum.. 13 14 yaşlarındayken içimde muazzam bir hayranlık duygusu vardı sürekli onu tanımak, onun hayatına dahil olmak istiyordum. Bu sürekli böyle devam ederdi ama hiç rahatsızlık duymazdım çünkü onun adının geçtiği her yerde kendimi kaybediyordum. tabi sadece yakı arkadaşım biliyor durumu, ne annemin haberi var ne de babamın... arkadaşım bana hayatıma daha bir sürü insanın gireceğini, daha koskoca 4 yıl lise hayatının beni beklediğini söylerdi. liseye geçtim dile kolay dört, tam dört yılda ona olan hislerimde değişen tek şey daha fazla yoğunlaşması oldu. artık onu tanımaktan nefret eder olmustum cünkü hakkında öğrendiğim her şey beni mahvediyordu. dinlediğim her şarkıda o geliyordu aklıma. koskoca liseyi, her sabah 8de gelen fakat benim onu görebilmem adına iki saat önce çıkıp iki saniyelik de olsa göz kırpışını görebilecek olmamın zaferi ile bitirdim. kendisinin dedesi ile benim dedem kuzen gibi bir şeyler fakat biz hep aynı ortamda durmak zorunda kalabiliyoruz akrabalık bağları kuvvetli bir aile yapım var..
her şeyi tek basıma ustlendim. birlikte olabilmenin gercek olabileceği saçmalığına kendimi o denli kaptırmışım ki bu sacmalıgın hayal bulutundan ibaret oldugunu bir baska akrabalarımızdan bir kıza açılmasıyla fark ettim. kız reddettiğınde bile içimdeki umut hala sonmedi ama o gece benim için dünyanın en uzun gecesiydi. şimdi 19 yaşındayım, yıllar gecti fakat onun için allaha ağlayarak dua ettiğim günler dün gibi aklımda. onu bir kızın benim kadar sevebileceğini zannetmiyorum. söyleyin bana ben ne yapacağım.. açılsam gururum kırılır çünkü ölene dek yüzyüze bakacağım insanlar diğer tülü de ciğerim anıyor ben kız reddettiğinde bile kendimi parçalarken onun bir başkasını sevmesini veya başkasıyla evlenmesini hazmedemem ben susssam aklıma gelen anılar yetiyor. kendime bağlayayım desem arkadaşça davranıyo fakat en bastinden herhangi bi platformda bile sohbetimiz mevcut değil. başlatacak kadar zerre samimiyet de yok gibi. bir akıl verin ne yapayım ben...