Sevmediğim halde beni seven kişiye şans vermeli miyim?

Beni gerçekten sevdiğini hem davranışsal hem de sözsel olarak dile getiriyor. Beraber zaman geçirmek evet güzel ama onun sevgisi yüzünden iyiymişim gibi geliyor. Yani ben gün sonunda ayrıldığımızda onu sürekli düşünür halde değilim mesela. Dürüst olmak gerekirse evet, dış görünüşün da bunda etken olduğunu düşünüyorum. Ama daha çok bana ayak uyduruyor. Yanımda değil de hep arkada kalıyor gibi geliyor. Hayati kararlar alırken bana soruyor. Ben de bir şey diyemiyorum. Çünkü onun hayatında olup olmayacağım bile meçhul. Yine de hep onun için iyi olabilecek öneriler sunduğum için (içindeki sevgiden ötürü) bu desteklerimden etkileniyor. Belki 3 ay oldu ama ben ona sevmekten çok alıştım. Yandaşım, sırdaşım gibi oldu. Bilemiyorum.

Sırdaş demeyeyim de çok iyi bir arkadaşım oldu. Ondan eminim. Bunun benim sürekli kapalı kapılar yaratmamdan ötürü gerçekleştiğini sanmıyorum. Ama gerçekten hissetmediğim bir duyguyu da veremem değil mi?

Dediklerinize benzer şeyler söyledim evet ve sonuçta benimle tamamen ilişiğini kesmeyi seçti. Böylesi daha hayırlı oldu gerçekten. Teşekkür ederim.

Arkadaş da kalamadı, ben de fazlasını veremezdim.

Evet kendince veda konuşması yaptı ve evet ben de kızdım. Ama benim kızgınlığım kendisine hiç şans vermeden reddetmemiş olmamdan ötürüydü. Son ana kadar bencilce baktığı için ben de kendisini ötelemek zorunda kaldım. İnsanlar sevilmediklerini anladıklarını geri çekilmeyi bilmeliler, gurursuzluk da bir yere kadar. Dönüp bana kimse seni bu kadar sevmez hayatında deme cesareti de gösterdi biliyor musun? Şu eminliğe bak. Üç günlük dünyada herkes değişirken kendisi çivi gibi mübarek. Zaman geçince benim karşıma biri çıkmaz belki ama kendisi çoktan birini bulur ve bu sözlerini de yemiş olur ama. Çok çocuklar.

Haklısın ben bencilim tamam.