Böyle bir erkekle sevgili olur muydunuz?

Desene kaderimiz aynı kardeş. Ben de hep asosyalim, eve kapalı yaşıyorum.

Evet çok iyi anlıyorum seni bizi ancak bizim gibiler anlar ben senrlerdir bu sitedeyim ppk anlayan yok herkes yargılar dışlar aşağılar troll diyen bile oluyor ya gerçekten yaşayan bilir yasamayan anlayamaz bu gerçekle yaşamak insana acı veriyor gençliğim heba oldu gitti hiç gün yüzü görmedim gençliğimi yaşayamadım hayallerim her şey içimde kaldı ne sevgilim ne işim param ne sosyal hayatım hiçbiri olmadan yaşlanıyorum senelerdir evde bunalarak sıkılarak yaşıyorum dışarı bile çıkmıyorum

Ne üniversite kazanabilip üniversiteye gidebildim, ne açıktan üniversite bitirebildim, KPSS'den bir yere de atanamadım. Hayatımda istediğim hiçbir şey başaramadım. Sonra hastalandım, her şeyi kafaya taktım. Böyle olunca hepten eve hapsoldum. Bir yerde çalışmaya bile mecalim kalmadı. Bir de lise mezunuyum diye angarya işleri yaptırıp ezerler beni. Benim yapım hassas oysa. Belimden de rahatsızlığım var. Azıcık yürüsem belim sırtım her yerim ağrıyor. Doğuştan bel zincirlerimde açıklık var.

Bende aynı ama ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim kişilik yapım böyle hiç açılamadım kendimi aşamadım hep pasif kaldım asosyal kaldım ergenliğimde iyice eve kapanmaya başladım okulda kimseyle konuşmazdım hep dışlandım mahallede de dışlandım lisede de yalnızdım hiç arkadaşım olmadı lise bitince eve kapandım üniv kazanamadım işe giremedim askere gittim askerde de sessiz kaldım açılamadım kendimi aşamadım askerden geldim yine eve kapandım tam 10 sene oldu 10 senedir evdeyim gençliğimin en güzel yaşları evde geçti senelerdir hiç evden dışarı da çıkamıyorum korkularım iyice arttı özgüvenim yok hiç sosyalleşemedim arkadaşım çevrem olmadı aslında çok işe başvurdum ama almadılar 4 5 sene önce işkur programına katılmıştım bir kaç ay orada da açılamadım sessiz kaldım 3 4 sene önce sınava girdim 2 yıllık açıköğretim kazandım onu da zor bitirdim 20 li yaşlarım evde geçti şimdi de 30 lu yaşlarım evde geçiyor iş hayatım aşk hayatım sosyal hayatım olmadan yalnız mutsuz yaşlanıp ölücem ölüden farkım yok zaten

Ben de öyleyim, içe kapanığım, hiç dışarı çıkasım gelmiyor, evde olmayı seviyorum, insan ilişkileri güven vermiyor. Dışarı çıkınca bunalım basıyor. İçimde bir özgüvensizlik de var. Oldukça çekingen biriyim. Sadece iki arkadaşım var ikisi de il dışında. Sadece sanaldan görüşebiliyoruz. Etrafımda konuştuğum hiç kimse yok. Yapayalnızım şu an ailem hariç. Hiç akrabam bile yok. Keşke dükkanı olan akrabam olsaydı, biri beni ezmeden dükkanında çalışırdım. Keşke babamın bir dükkanı olsaydı. Kendi işimiz olurdu hem ama babam memur.

Anlıyorum haklısın bizim için bazı şeyler gerçekten zor kendi dükkanımız yok ben akrabalarla da hiç görüşmem öyle dükkanı olan da yok zaten kimse de işe almıyor beni alsa da büyük ihtimalle sessiz çekingen olduğum için uyumsuz kalırım ve beni ezmeye çalışırlar dışlarlar hakkımı bile arayamam memur da olamadım kamuda işçi olmak istedim o da olmadı torpillim yok benim ailem dışında kimsem yok hiç arkadaşım yok kimseyi tanımam etmem askerden devrelerimle bile hiç görüşmedim o kadar kapanık bir insanım maalesef hiç açılamadım zamanla daha da kapandım bu yaştan sonra bana bazı şeyler imkansız gelmeye başladı zaten ömrümün yarısı evde geçmiş dışarı da çıkamıyorum ailemde hep olmayacak ne yapacağımı bilmiyorum beklentim de pek yok hayattan dışardan korkuyorum burada bile insanlar benle dalga geçiyor dışardan korktuğum için aslında bu korku sonradan başladı bütün bu olumsuzlukların sonucu zamanla oluşan bir korku

Benim de ailem dışında kimsem yok. Ailem olmayınca ne yapacağım bilmiyorum. Ailem olmasa tamamen bir hiçim. Şu an dımdızlak ortadayım. Engelli kadrosundan iş kovalıyorum ama ruhsal hastalıktan engelli olduğum için hiçbir yer beni işe almıyor, daha çok ortopedik engelli tercih ediyorlar. Günlerim sadece çay içip kitap okuyarak geçiyor. Bazen babamın izin günlerinde beraber boya badana yapmaya gidiyoruz. Ordan üç beş kuruş kazanırsam paramın çoğunu kitaba veriyorum. Babam duvarları boyarken ben kenar kestirmelerinde yardım ediyorum.

Anlıyorum tam olarak nedir engelin peki

Bipolar bozukluk ve psikoz. Her şeyi kafaya takmaktan bu hale geldim sanırım.

Anladım yani gerçekten zor bir durum hayat zaten zor bir de üstüne insanın yaşadığı sorunlar eklenince gerçekten kötü oluyor bende çaresizim yani bilmiyorum ne olacak halimiz Allah yardımcın olsun bende herşeyi anlattım zaten durumum ortada

Allah senin de yardımcın olsun güzel abim. Umarım her şey senin için daha güzel olur.

Sağ ol

Abi bilmem ama bana yardımcı olur musun. Bende senin gibiyim ve artık reşit oluyorum önümde 3 sene kaldı hiç bir şey bilmiyorum hayatta hazır değilim ne önerirsiniz ne yapmalıyım?